มื่อมีความอบอุ่นเช่นนี้ หลี่ลี่ก็ไม่อยากจากไปไหน เขาเพียงต้องการกอดหลิวเหมยเอ๋อร์ไปตลอดชีวิตก็พอใจแล้ว
“พี่หลี่ลี่ช่วงที่พี่จากไป เหมยเอ๋อร์ไม่ได้ขี้เกียจเลย ตอนนี้เหมยเอ๋อร์สามารถปรุงยาลูกกลอนระดับวิเศษได้แล้ว ต่อไปจะต้องช่วยพี่หลี่ลี่ได้แน่นอน”
หลิวเหมยเอ๋อร์กอดเอวของหลี่ลี่นอนในอ้อมกอดของเขา เอียงหน้าเล็กน้อย ยกจมูกเชิดขึ้น กล่าวอย่างภาคภูมิใจ
“เหมยเอ๋อร์เก่งมาก เหมยเอ๋อร์เป็นอัจฉริยะด้านการปรุงยา ต่อไปถ้าพี่ชายบาดเจ็บก็ต้องพึ่งเจ้าแล้ว” หลี่ลี่หัวเราะพลางกล่าว
“ไม่เอา เหมยเอ๋อร์ยอมให้วิชาที่เรียนมาสูญเปล่า ยังดีกว่าให้พี่หลี่ลี่บาดเจ็บ หากเป็นเช่นนั้น หัวใจของข้าจะเจ็บปวดมาก” หลิวเหมยเอ๋อร์ส่ายหน้า จากนั้นราวกับรวบรวมความกล้า ยกปลายเท้าขึ้น หมุนตัวกะทันหัน ใช้ริมฝีปากแดงของนางประทับลงบนปากของหลี่ลี่
กลิ่นหอมหวานแผ่ซ่าน หลี่ลี่โอบกอดเหมยเอ๋อร์แน่นอีกครั้ง ลิ้มรสความหอมหวานอันไม่สิ้นสุด ส่วนหลิวเหมยเอ๋อร์ก็ละทิ้งความเขินอายทั้งหมด สองแขนโอบรอบเอวอันแข็งแกร่งของหลี่ลี่อย่างแน่นหนา
ทั้งสองราวกับต้องการหลอมรวมเข้าด้วยกัน ค่อย ๆ ลมหายใจของทั้งคู่เริ่มหนักหน่วงขึ้น ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์ก็ยิ่งแดงระเรื่อขึ้น
