ออกไปและจับพลองโลหะด้วยมือของเขา
ด้วยเสียงอันดัง พลังงานที่ทรงพลังและปราณกระบี่ที่เหลืออยู่ได้กระจายไปรอบ ๆ บังคับให้ขั้นเหนือเทพที่อยู่โดยรอบถอยหลังกลับไป เจี้ยนเฉินจับพลองโลหะของชายคนนั้นขณะที่เขายืนนิ่งอยู่ ดวงตาที่สดใสของเขาจ้องที่ชายคนนั้นขณะที่เขาพูดอย่างต่อเนื่อง “นั่นคือแม่นางหยุนซินของครอบครัวหยุนจากจักรวรรดินภาดินแดนทางใต้ของที่ราบสายฟ้าซ่อนเร้น ข้าหวังว่าเจ้าจะสามารถให้อภัยกับความหยาบคายของแม่นางหยุนซินได้” ด้วยแขนของเจี้ยนเฉินก็ฉุดกระชากด้วยพลังบรรพกาลอันทรงพลังและพลังจากกฎแห่งกระบี่พุ่งออกมา ทันใดนั้นพลังที่มนุษย์ไม่สามารถทนได้ก็ปะทุขึ้น ผลักเขากระเด็นกลับไปหลายก้าวพร้อมกับพลองของเขา
ในขณะเดียวกัน ตัวตนของปรมาจารย์เฉินหลงก็แผ่ออกมาเล็กน้อยเผยให้เห็นข้อเท็จจริงที่ว่าเขาเป็นราชาเทพช่วงต้น
ชายคนนั้นมองที่หยุนซินและกลุ่มของเจี้ยนเฉินด้วยความขุ่นเคืองและกัดฟันของเขา “ ครอบครัวหยุนจากจักรวรรดินภาอาณาจักรทางตอนใต้ของที่ราบสายฟ้าซ่อนเร้น ข้าจะจำไว้ ฮึ่ม” เมื่อถึงตอนนั้นชายคนนั้นก็หันหลังแล้วก็จากไป
ในขณะที่หยุนซิน นางตกตะลึงเมื่อเจี้ยนเฉินพูดถึงภูมิหลังของนางในตอนแรก นางจ้องไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความตกใจก่อนที่จะโกรธจัด
