้านพวกเขาในช่วงเวลาวิกฤติ อย่าว่าแต่จะพึ่งพาอาศัยขอความช่วยเหลือ
เสียงผู้อาวุโสสูงสุดดังขึ้นมาอีกครั้ง “แม้ว่าพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนนั้นจะเปิดทุก ๆ หมื่นปี แต่จะแตกต่างกันไปหลายเดือนหรือหลายปี ยังคงอยู่บนยานอวกาศและรอการเปิด อย่าออกจากยานอวกาศในช่วงเวลานี้”
“องค์กรขนาดต่าง ๆ จากที่ราบที่อยู่ใกล้เคียงได้รวมตัวกันในอวกาศของภูมิภาคนี้แล้ว ครอบครัวหยุนของเราไม่สามารถล่วงเกินองค์กรเหล่านี้ได้ ดังนั้นอย่ายั่วยุพวกเขา อย่ายืดจมูกของเจ้าไปในเรื่องที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเช่นกัน ข้าจะไปที่ที่ราบเหอหนิวเพื่อเยี่ยมสหายเก่า ดังนั้นข้าจะไม่สามารถอยู่ดูแลเจ้าได้ในช่วงเวลาต่อไปนี้” เมื่อพูดเรื่องนี้แล้วผู้อาวุโสสูงสุดก็ออกจากยานอวกาศและหายเข้าไปในจักรวาลที่ไม่มีที่สิ้นสุดในพริบตา
“พวกเราอยู่ที่พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนจริง ๆ หรือ ? ” เจี้ยนเฉินรู้สึกประหลาดใจเมื่อเขามองดูผู้อาวุโสสูงสุดจากไป เขามองไปรอบ ๆ และพบว่าพวกเขายังคงอยู่ในอวกาศ ไม่มีพระราชวังอยู่ในสายตาเลย
“เจ้าอาจไม่รู้ น้องเจี้ยนเฉิน เมื่อลัทธิเต๋าเนปจูนยังคงอยู่ พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนนั้นตั้งอยู่บนที่ราบเหอหนิว อย่างไรก็ตามเมื่อจอมปราชญ์สูงสุดจากโลกอื่นทำลายลัทธิ พระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูนก็ถูกผลักขึ้นสู่อวกาศ ตำแหน่งปัจจุบันของเราอยู่ที่ตำแหน่งประมาณคร่าว ๆ ของพระราชวังศักดิ์สิทธิ์เนปจูน” เมื่อเห็นข้อสงสัยของเจี้ยนเฉิน หยุนเห
