ย่างนุ่มนวลหลังจากที่ห้วยอันออกไป เขาพูดกับตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ลัทธิปีศาจชั้นฟ้า ถ้าไม่ใช่เพราะผู้อาวุโสสูงสุดที่คอยหนุนหลังพวกเจ้า ที่ราบเมฆาคงไม่ปล่อยให้พวกเจ้ามีที่ยืน”
หอคอยที่ชำรุดสีทองลอยอยู่ในรอยแตกของมิติ พายุมิติอันโหดร้ายที่มีขนาดใหญ่มากคร่าชีวิตผู้คนในบริเวณโดยรอบ พายุนี้ก็ทรงพลังมากจนแม้แต่ขั้นอสงไขยก็ยังต้องดิ้นรนเพื่อปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระหากติดเข้าไปข้างใน
ในหอคอยบนชั้นที่หนึ่ง ปรมาจารย์เฉินหลงนั่งอยู่บนพื้นในขณะที่เขาบ่มเพาะ เขาทำความเข้าใจเส้นทางแห่งค่ายกล ขณะที่ไคยะเดินไปรอบ ๆ ชั้นหนึ่งด้วยตัวเอง นางศึกษาสภาพแวดล้อมอย่างต่อเนื่อง นางเฝ้าสังเกตมิติทุก ๆ ตารางนิ้วรอบตัวนางอย่างพิถีพิถัน แววตาของนางเต็มไปด้วยความสับสน
นางค้นพบว่าทุก ๆ ส่วนของสถานที่นั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างมาก แต่ไม่ว่านางจะพยายามคิดอย่างไร นางก็ไม่เข้าใจว่าความรู้สึกที่คุ้นเคยนี้มาจากไหน
เจี้ยนเฉินนั่งอยู่ใต้แท่นหินเหมือนรูปปั้นบนชั้นเก้า เขายังคงหลอมรวมหอคอยอนัตตา
เวลาภายในรอยแตกมิติยุ่งเหยิง มันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงเวลาที่ผ่านไป ดังนั้นแม้แต่เจี้ยนเฉินเองก็ยังไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนในระหว่างการหลอมรวม
เขาได้หลอมรวมหอคอยอนัตตาสี่ชั้นแรกเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้เขากำลังหลอมรวมชั้นห้า
หอคอยอนัตตามีทั้งหมด 9 ชั้น หากเขาต้องการควบคุมหอคอยอนัตตาอย่างสมบูรณ์เพื่อให้มันกลายเป็นว
