ไปที่แท่นหินที่เขาหลอมไปได้มากกว่าครึ่งแล้ว จากนั้นเขาก็หายตัวไปอย่างเงียบ ๆ
เขาไม่ได้หลอมรวมชั้นหกเพราะชั้นห้าคือขีดจำกัดของความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา
เจี้ยนเฉินกลับไปที่ชั้นหนึ่ง และด้วยความคิดเขาก็เชื่อมโยงกับโลกของชั้นแรก เขาเข้าใจสถานการณ์ของปรมาจารย์เฉินหลงและไคยะทันที
ปรมาจารย์เฉินหลงกำลังทำความเข้าใจเส้นทางแห่งค่ายกล ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่รบกวนเขา เขาใช้ความคิดและใช้พลังของชั้นหนึ่งเพื่อย้ายตัวเองไปยังที่ตั้งของไคยะ
ปัจจุบันไคยะยืนอยู่ที่ขอบด้านตะวันออกของชั้นแรก มันถูกเรียกว่าเป็นขอบเพราะพื้นที่ที่เหลืออยู่นั้นถูกทำลายไปจนกลายเป็นความมืด กระบี่ขนาดใหญ่ลอยอยู่บนท้องฟ้า สยบสถานที่แห่งนี้
ปัจจุบันไคยะยืนอยู่ที่นั่น นางเงยหน้าขึ้นขณะที่นางจ้องมองกระบี่ที่นิพพานอมตะเที่ยงแท้ทิ้งไว้ในอดีต
เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้นมองเช่นกัน เขาเห็นปราณกระบี่ขนาดใหญ่บนท้องฟ้า และความประหลาดใจและความสงสารปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา เขาพูดว่า “ไคยะ ข้าสามารถควบคุมวัตถุเทพได้แล้วตอนนี้ข้าสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ เราจะสามารถออกจากที่นี่ได้ในไม่ช้า”
ไคยะได้สติ นางหับไปมองเจี้ยนเฉินแล้วยิ้ม “เราไม่ควรรอช้า เราต้องออกไปให้เร็วที่สุด ที่นี่ข้าสัมผัสถึงเวลาไม่ได้เลย ข้าจึงไม่รู้เลยว่าเราพักที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว”
