ญาณของเขาทั้งหมดได้หายไปเพราะใช้ปราณกระบี่ทั้งสองเส้ม เขาโซเซอย่างหนักและเกือบจะทรุดลงกองกับพื้น
เขาไม่อาจหลบหนีการโจมตีที่เหลือได้ เขาแทงไปที่หัวราชาหมาป่าอย่างรวดเร็วเท่าที่เขาจะทำได้ด้วยกระบี่สายรุ้ง
ฉึก !
กระบี่ได้แทงไปที่หัวของราชาหมาป่าและทำลายวิญญาณของเขา เนื่องจากมันใช้แรงออกไปเต็มที่ กระบี่จึงทะลุหัวของราชาหมาป่าและแทงปักไปยังพื้นของสังเวียนและตรึงหัวของราชาหมาป่าไว้กับพื้น
แคร่ก !
รอยร้าวบนตัวกระบี่กระจายออกไปอย่างรวดเร็วและครอบคลุมอาวุธทั้งหมด ไม่นานมันก็แตกสลายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยอยู่ตรงนั้น
กระบี่สายรุ้งนั้นมีความเสียหายมากมาย หลังจากการต่อสู้ในครั้งนี้สิ้นสุดลง มันก็ถึงเวลาที่ปลดระวาง
ในเวลาเดียวกันพลังของสายเลือดก็โจมตีเจี้ยนเฉิน เขากระอักเลือดและกระเด็นออกไปจนกระแทกกับม่านพลังของสังเวียน
ม่านพลังที่แยกเจี้ยนเฉินกับไคยะและเฉินหลงก็หายไปพร้อมกับการตายของราชาหมาป่า
ทันทีที่ม่านพลังหายไป ไคยะก็รีบไปหาเจี้ยนเฉินทันที นางหยิบยารักษาที่ดีที่สุดของนางออกมาแล้วนำมาให้เจี้ยนเฉินด้วยสีหน้ากังวล
“ไม่ต้องกังวล ข้าสบายดี ข้ายังไม่ตาย” เจี้ยนเฉินพูดอย่างอ่อนแรง เขาฝืนทนความเจ็บปวดและพยายามนั่ง จากนั้นเขาก็หยิบยาฟื้นฟูมากมายออกจากแหวนมิติของเขาและกินเข้าไป ในขณะเดียวกันเขาก็ใช้พลังบรรพกาลเพื่อรักษา
การต่อสู้กับราชาหมาป่าทำให้เขาบาดเจ็บสาหัส โชคดีที่เขาได้รับการช่วยเหลือจากร่างบรร
