างยิ่งยวด เขาพูดด้วยน้ำเสียงลึก “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังมีปัญหาใหญ่ อย่าพูดอะไรเลย ตามข้ามาเร็วเข้า” ก่อนที่ปรมาจารย์เฉินหลงจะหันกลับและหายตัวไป
เจี้ยนเฉินและไคยะมองหน้ากัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่ทราบว่าปรมาจารย์เฉินมีอะไรแอบแฝงในใจ แต่พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นในเวลาเช่นนี้ พวกเขาทำได้เพียงติดตามปรมาจารย์เฉินหลงไปอย่างใกล้ชิด
ภายใต้การนำทางของปรมาจารย์เฉินหลง ทั้งสามคนมาถึงจตุรัสที่มีขนาดใหญ่มากในเมืองหลวงของจักรวรรดิในไม่ช้า จัตุรัสกว้างหลายสิบกิโลเมตรและมีผู้คนเต็มไปหมด
ส่วนที่สะดุดตาที่สุดของมันคือยานพาหนะการบินที่มีขนาดใหญ่มากซึ่งจอดอยู่ที่ใจกลางจัตุรัส มันยาวหลายสิบกิโลเมตรและสูงหลายสิบกิโลเมตร มันลอยอยู่บนท้องฟ้าเหมือนภูเขาตระหง่าน เพียงแค่เหลือบมองครั้งเดียวมันจะทำให้ผู้คนรู้สึกท่วมท้น
“รับสิ่งนี้ไปและขึ้นยานกับข้าเร็วเข้า เมื่อเราอยู่บนยานรบอวกาศ เราจะปลอดภัยชั่วคราว” ปรมาจารย์เฉินหลงมอบเครื่องรางหยกให้กับไคยะและเจี้ยนเฉินก่อนพาพวกเขาไปที่ยานรบอวกาศอย่างรวดเร็ว
“ยานรบอวกาศรึ ? “ มีความกังขาในแววตาของเจี้ยนเฉิน เขามองยานพาหนะขนาดมหึมาที่บินร่อนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยความสับสนขณะที่เขาเดินตามปรมาจารย์เฉินหลงเข้าไป
ในขณะนี้เขาไม่สนใจจุดประสงค์ของยานรบอวกาศอีกต่อไป แม้ว่าเขาจะต้องลุยฝ่าโลกแห่งอันตรายเพื่อหลบเลี่ยงการตามล่าของขั้นอสงไขย เขาจะทำเช่นนั้น
“เจี้ยนเฉิน หยุด ! ”
เมื่อเจี้ยนเฉินกำลัง
