มห่วงใย ข้าสบายดี” เจี้ยนเฉินกล่าว จากนั้นเขามองมู่กู แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของเขา
มู่กูหันกลับมาด้วยความหดหู่และมองดูเจี้ยนเฉินอย่างเศร้าโศก เขาพูดว่า “เจี้ยนเฉิน ลงมือเลย” ในขณะที่เขาพูดแบบนั้น เขาก็หลับตา ความหวังทั้งหมดของเขาหายไปในขณะนั้น
“น้องเจี้ยนเฉิน โปรดแสดงความเมตตา เราจะขอบคุณเจ้าตลอดไปหากเจ้าละชีวิตของมู่กู…”
“น้องเจี้ยนเฉิน โปรดรามือ เรายินดีที่จะชดเชยให้เจ้าในรูปแบบที่แตกต่างกันตราบใดที่เจ้าไว้ชีวิตมู่กู…”
……
ผู้อาวุโสทั้งหมดวิงวอนขอความเมตตา
แม้แต่เจ้าสำนักก็มองบรรพชนด้วยความหวังว่าเขาจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อช่วยชีวิตมู่กู
ราชาเทพเป็นเสาหลักสนับสนุนสำนักจิตวิญญาณปฐพี พวกเขามีความสำคัญอย่างยิ่ง
บรรพชนไม่แสดงอารมณ์และไม่พูดอะไรเลย.
เจี้ยนเฉินจ้องมู่กู แสงในดวงตาของเขาสั่นไหว และหลังจากใช้ความคิดไม่นาน เขาก็พูดช้า ๆ “มู่กู ข้าจะให้เจ้าเลือกสองทาง ทางแรกคือข้าสามารถฆ่าเจ้าได้ในตอนนี้และปลิดวิญญาณของเจ้า ทำลายการบ่มเพาะที่ยากลำบากแสนเข็ญนานนับหลายปีของเจ้า ทางที่สองคือเจ้าต้องสาบานทันทีว่าจะปกป้องคุ้มครองตระกูลเทียนหยวนของข้าเป็นเวลาหมื่นปี เจ้าจะได้อิสรภาพคืนทันทีหลังจากผ่านไปแล้ว”
