้วย
“ มีอะไรรึ ลุงเซียว ? ” เจี้ยนเฉินถามด้วยความสับสน
ฮุสตันมองไปที่ค่ายกลตรงหน้า หลังจากที่เงียบไปสักพักเขาก็พูดขึ้น “บางทีมันอาจจะไม่ใช่เส้นทางที่ถูกต้อง”
เจี้ยนเฉิน, เฉินเจี้ยน และพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์พากันแปลกใจและมองไปที่ฮุสตันด้วยความสงสัย
แม้แต่เฮายู่ก็ยังมองไปที่เขาด้วยความแปลกใจ นางได้ถามขึ้นมาว่า “เจ้ารู้ได้ยังไงว่ามันไม่ใช่เส้นทางที่ถูกต้อง ? ”
“เพราะนี่ ! ” ด้วยความคิดก็มีหินขนาดเท่ากับนิ้วโป้งลอยออกมาจากหน้าผากของนเขา หินนี้เป็นสีแดงราวกับอัดขึ้นมาจากเลือด มันมีพลังปิศาจแผ่ออกมา
มันคือหินปิศาจชั้นฟ้าที่เจี้ยนเฉินมอบให้ฮุสตันเอาไว้
เฮายู่มองไปที่หินนั่นสักพักและพูดขึ้นว่า “ นี่คือวัตถุเทพปีศาจระดับสูง ดูเหมือนว่าเจ้าจะได้การยอมรับจากมันเนื่องจากเจ้าสามารถใช้มันได้ด้วยความแข็งแกร่งที่เจ้ามีตอนนี้”
ฮุสตันพยักหน้า เขาเรียนรู้เรื่องจิตวิญญาณวัตถุของหินปิศาจชั้นฟ้ามานานแล้ว เขาได้พูดขึ้น “ จิตมันเพิ่งจะบอกข้าให้ไปอีกเส้นทาง”
หลังจากที่คิดสักพัก เฮายู่ก็พูดขึ้นว่า “งั้นก็นำทางไป ! ”
ทั้งห้าคนได้เปลี่ยนเส้นทางทันทีโดยมีฮุสตันรับหน้าที่นำทาง ซึ่งทำให้พวกเขาต้องเดินทางไปตามเส้นทางที่หินปิศาจชั้นฟ้าบอก
ไม่นานทั้งห้าก็หยุด มันไม่ใช่เพราะพวกเขาต้องการจะหยุดแต่พวกเขามาถึงทางตัน มันไม่มีทางให้พวกเขาเดินหน้าต่อ
“ไม่มีค่ายกลที่นี่ ที่นี่เป็นทางตัน” เฮายู่ขมวดคิ้วหลังจากที่ตรวจสอบรอบ ๆ แ
