ย่าซีเหลียนอยู่ในกำมือของปิงเทียน ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าหุนหัน
“ในเมื่อลัทธิปิศาจชั้นฟ้าไม่คิดจะถอย ข้าคงได้แต่ลดตัวเพื่อไปฆ่าผู้บัญชาการกองทัพที่เจ็ดด้วยตัวเอง ด้วยการทำแบบนั้น ความแข็งแกร่งของลัทธิเจ้าก็จะลดลงไป” ราชาศักดิ์สิทธิ์พูดขึ้นมา น้ำเสียงเขาเต็มไปด้วยความอาฆาต
เขาคือคนที่ฆ่าคนได้โดยไม่ลังเล เมื่อหาบทสรุปร่วมกันไม่ได้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องไว้ชีวิตหย่าซีเหลียน !
“ หยุด ! ”
ตอนที่ปิงเทียนจะฆ่าหย่าซีเหลียน ห้วยอันก็ได้ตะโกนออกมา
ปิงเทียนยังคงแสดงท่าทีเฉยเมย กฎได้อัดแน่นรอบมือที่กดอยู่บนหัวของหย่าซีเหลียน
“ห้วยอัน เจ้าคิดดีรึยัง ? ” -ปิงเทียนถามพร้อมกับมองไปที่ห้วยอัน
“ปิงเทียน ข้าพูดตามใจจริง เจ้าฆ่าหย่าซีเหลียนไม่ได้ เพราะหากเจ้าทำแบบนั้น อาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนของเจ้าจะต้องถูกกำจัด มันเพราะหย่าซีเหลียนนั้นคือศิษย์สายตรงของหนึ่งในแปดผู้อาวุโส ผู้อาวุโสจิ้งจอกเซียน ในเวลาเดียวกันนางก็เป็นศิษย์เพียงคนเดียว เจ้าน่าจะเดาได้ว่านางสำคัญต่อผู้อาวุโสเพียงใด” ห้วยอันตะโกนออกมา
“ผู้อาวุโสจิ้งจอกเซียน ? ” ปิงเทียนขมวดคิ้ว ความเข้าใจที่เขามีต่อลัทธิปิศาจชั้นฟ้านั้นจำกัดแค่สาขาที่ราบเมฆา ชัดเจนแล้วว่าผู้อาวุโสจิ้งจอกเซียนคือแปดผู้อาวุโสที่เหนือกว่าขีดจำกัดในที่ราบเมฆานี้
“ข้าไม่คิดว่านางจะเป็นศิษย์สายตรงของผู้อาวุโสจิ้งจอกเซียนได้ เราไม่อาจจะฆ่าหย่าซีเหลียนได้เพราะไม่มีใครในภาคใต้ที่เป
