พื่อฟื้นฟูบาดแผลรวมถึงฟื้นฟูพลังงานดั้งเดิมทันที
“ท่านพี่ น้องมู่เอ๋อ โดนพาตัวไป” พยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์พูดขึ้นมา เขาเริ่มสลดเมื่อพูดถึงเรื่องนี้
“อะไรนะ ? มู่เอ๋อ โดนพาตัวไป ? ” เจี้ยนเฉินแปลกใจ ตาของเขาเป็นประกายขึ้นมาด้วยความตกใจพร้อมกับพลังที่แผ่ออกมาจากร่าง “เกิดอะไรขึ้นกัน ? ใครกันที่พาตัวมู่เอ๋อไป ? ”
“มันคือลัทธิที่เรียกว่าลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์” ทุกคนอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เจี้ยนเฉินฟัง
“ที่ราบอัคคีฟ้า ลัทธิเต๋าเสียงศักดิ์สิทธิ์” เจี้ยนเฉินพึมพำออกมา กลับกันแล้วเขาดูใจเย็นขึ้นมาเมื่อได้ยินเรื่องนี้ จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเพดานอยู่เงียบ ๆ
สายตาเขาเหมือนจะมองทะลุออกไปยังอวกาศ เขาเหมือนจะมองไปยังที่ราบอัคนีฟ้าที่เขาไม่เคยได้ยินถึงมันมาก่อน
“ มู่เอ๋อ ข้าจะไปหาเจ้า วันนั้นคงอีกไม่นาน” เจี้ยนเฉินตัดสินใจ
