่อเคลื่อนย้ายทหารของตัวเองไปยังที่ต่าง ๆ เพื่อรับมือกับทหารจากสามกองทัพของลัทธิปิศาจชั้นฟ้าด้วยการร่วมมือกันจากหลายอาณาจักร
ราชาศักดิ์สิทธิ์ลอยอยู่บนท้องฟ้า เขามองไปยังสนามรบรอบกาย เขาไม่ได้ดีใจเลย คิ้วของเขาขมวดตลอดเวลา ในอีกด้าน ห้วยอันได้ยืนกอดอกลอยอยู่อย่างสบายใจ เขายิ้มออกมาราวกับชัยชนะอยู่ในกำมือ
เขามองไปยังท้องฟ้ารอบ ๆ ด้วยวิธีการบ่มเพาะที่เฉพาะตัวที่เขามี เขาสามารถรับรู้ได้ถึงพลังวิญญาณที่มองไม่เห็นที่รวมตัวกันอยู่ในท้องฟ้า ทั้งหมดถูกสูบเข้าไปยังทะเลโลหิตของสาขาเขา
“ภารกิจส่วนมากที่ผู้อาวุโสสั่งการมาเสร็จสิ้นแล้ว” ห้วยอันคิด เขาเข้าใจดีว่าลัทธิปิศาจชั้นฟ้าไม่ได้โจมตีเพื่อยึดที่ พวกเขาโจมตีเพื่อทำให้เกิดการตายเพื่อที่พวกเขาจะได้รวบรวมพลังวิญญาณ
ทันใดนั้นห้วยอันก็หรี่ตาลง เขามองไปด้านหลังราชาศักดิ์สิทธิ์ ด้วยสายตาในฐานะผู้ที่อยู่ขอบเขตตั้งต้นแล้ว เขาเห็นร่างหนึ่งพุ่งเข้ามาหาพร้อมกับกระบี่ในมือ
“นั่นเจี้ยนเฉิน ! เขายังมีชีวิตอยู่ได้ยังไง ? ” ห้วยอันคิ้วขมวด
ในเวลาเดียวกันราชาศักดิ์สิทธิ์ก็รับรู้ได้ว่าเจี้ยนเฉินกำลังมาจากด้านหลัง เขาแปลกใจนิด ๆ แต่ไม่นานเขาก็เหมือนคิดบางอย่างออก เขาแสดงสีหน้าเข้าใจออกมา
“คารวะราชา ! ”
เจี้ยนเฉินมายืนอยู่ตรงหน้าราชา เขาป้องมือและคารวะราชาศักดิ์สิทธิ์
“ ดี ดีมาก ! ตราบใดที่เจ้ายังอยู่ดี ! ” ราชาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม การกลับมาของเจี้ยนเฉินนั้นทำให้
