และรีบกลับออกไปด้วยความอึดอัดใจ
องค์ชายห้าฉลาดอย่างมาก เขารู้ว่าโอกาสที่จะได้ผูกมิตรกับคนแบบเจี้ยนเฉินนั้นแทบไม่มีอยู่เลย ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าที่จะมัวไร้สาระในเรื่องอื่นอยู่ เขาแค่ต้องการผูกมิตรกับเจี้ยนเฉิน
ถ้าพวกเขาเป็นสหายกันได้ ทุกอย่างก็จะง่ายดายกว่าเดิม !
เจี้ยนเฉินได้พาองค์ชายและองค์หญิงออกมาจากพระราชวังก่อนที่จะกลับไปยังที่พักของตน ในหัวเขาขบคิดเรื่องที่จักรพรรดิซีมีลูกสาว
“ข้าไม่คิดว่าจักรพรรดิซีจะแก้แค้นเพื่อลูกสาวด้วยการฆ่าพวกขอบเขตตั้งต้นไปมากมายแบบนี้ ความแค้นเคืองนี้จะจบลงตอนไหนกัน ข้าจะได้กลับไปยังภาคใต้เสียที ? ” เจี้ยนเฉินคิด เขานั่งอยู่ในที่พักของตนพร้อมกับรู้สึกกังวล แต่ร่างกายของเจี้ยนเฉินกลับสะดุ้งขึ้นมา ความคิดที่น่าเหลือเชื่อโผล่มาในหัวเขา เขาคิดและวิเคราะห์มันทันที
“ตอนนี้โดยพื้นฐานแล้วไม่มีใครในจักรวรรดิซีที่รู้ว่าจักรพรรดิซีกับจักรพรรดินีนั้นมีลูก แม้แต่ผู้พิทักษ์จักรพรรดิก็ไม่รู้เรื่องนี้ งั้นแน่นอนว่าจักรพรรดินีคงไม่ได้เสียลูกไปในจักรวรรดิซี ไม่งั้นแล้วคงเป็นไปไม่ได้ที่จะปกปิดเรื่องนี้เอาไว้ มันคงเป็นที่พูดถึงกันมานานแล้ว ผลก็คือการตั้งท้องของนางคงเกิดขึ้นตอนที่พวกเขาโดนไล่ล่า มันผ่านมากว่าสองพันปีนับตั้งแต่นั้น….”
“เมื่อสองพันปีก่อน หัวหน้าตระกูลโม่ได้เก็บเด็กทารกได้และนางก็มีปิ่นหยกที่เขียนไว้ว่า ‘ซีหยู’ กับตัวนางไม่มีอย่างอื่นเลย ข้าเคยเห็นปิ่นนั่น
