มสำคัญอะไรกับเขา เขาเพียงแค่ชายตามอง เจี้ยนเฉินแล้ว ถือว่าเจี้ยนเฉินเป็นผู้ติดตามของนางฟ้าเฮายู่และเทียนซวง
นางฟ้าเฮายู่และเทียนซวงจัดการพูดคุยกับหัวหน้าเผ่าเองทั้งหมด
ที่นี่มีแค่พวกเขาที่อยู่ขอบเขตตั้งต้นที่มีสิทธิพูดคุย
เจี้ยนเฉินไม่ได้หงุดหงิดในเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย เขานั่งอยู่อย่างใจเย็นแต่ในใจกลับกังวลว่าเขาจะใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายกลับไปยังภาคใต้ได้รึไม่นั้น มันขึ้นอยู่กับเฮายู่และเทียนซวง
“หัวหน้าเผ่าเทพที่ร่วงหล่นเป็นเพียงราชาเทพ มันเป็นธรรมดาที่เป็นไปไม่ได้ที่ราชาเทพจะมีอำนาจเช่นนี้ในเผ่าเทพที่ร่วงหล่น ดูเหมือนว่าหัวหน้าเผ่าตรงหน้าเราไม่อาจจะตัดสินใจอะไรที่สำคัญได้” เจี้ยนเฉินทำการศึกษาหัวหน้าเผ่า เขาเดาว่าหัวหน้าเผ่าคนนี้เป็นเพียงคนรับหน้าที่คอยจัดการเรื่องเล็กน้อย
“หัวหน้าเผ่า ข้าขอพูดตามตรง เรามาที่นี่เพราะเราต้องการยืมค่ายกลเคลื่อนย้ายของท่าน” เทียนซวงพูดเข้าเรื่องทันที
“เจ้าอยากยืมค่ายกลเคลื่อนย้ายของเรารึ ? ” หัวหน้าเผ่ามองไปที่นางฟ้าเฮายู่และพูดขึ้น “เจ้าสร้างปัญหากับ จักรพรรดิซีมาหรือไม่ ? ”
“ไม่ใช่เช่นนั้น” เทียนซวงส่ายหน้า “นี่คือพี่สาวของข้า นางชื่อเฮายู่ เราต้องการยืมค่ายกลเคลื่อนย้ายเพราะพี่สาวข้ามีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ แม้แต่แผ่นอาคมเส้นทางสวรรค์ก็ไร้ค่าเมื่อจักรพรรดิซีผนึกภาคเหนือเอาไว้ ผลก็คือเราได้แต่มารบกวนท่าน”
“เฮายู่ ? ทำไมชื่อฟังดูคุ้น ๆ ? ” หัวหน้าเผ่
