รพรรดิขนาดไหน จักรพรรดิจำมันได้ทุกคำ
เฮายู่ได้แบกเจี้ยนเฉินไปด้วย ความเร็วของขอบเขตตั้งต้นนั้นน่าเหลือเชื่อ อสนีบาตที่เจี้ยนเฉินเคยภูมิใจนั้นราวกับหอยทากต่อหน้าความเร็วในการเดินทางของขอบเขตตั้งต้นทั้งสองคนนี้
แสงจันทร์รายล้อมตัวเจี้ยนเฉิน เขารู้สึกราวกับว่าโลกพุ่งผ่านเขาไปราวกับว่าเขาทำการเคลื่อนย้ายอยู่ มันเป็นความเร็วที่น่าเหลือเชื่อ
เฮายู่ใช้แค่ก้าวเดียวก็เท่ากับเขาเดินทางทั้งวันแล้ว
ไม่นานทั้งสามคนก็หยุด พวกเขาได้มาถึงสันเขาโบราณที่เต็มไปด้วยพลังดั้งเดิม รอบข้างนั้นดูเปล่าเปลี่ยวโดยไม่มีสักคนให้เห็นในสันเขาระยะพันกิโลเมตร มันมีแค่เสียงร้องของนกและสัตว์อสูรที่อยู่ในสันเขา
เทียนซวงมองไปยังมิติโดยรอบ การรับรู้ทางวิญญาณอันแข็งแกร่งของขอบเขตตั้งต้นได้ขยายตัวและหลอมรวมกับมิติโดยรอบทำให้มันบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย
ไม่นานมิติก็แตกออกเปลี่ยนเป็นประตูแสง มีชายแก่หลังค่อมเดินออกมาและพูดขึ้น “บอกตัวตนเจ้ามา ! ”
“เทียนซวงจากจักรวรรดิเสิ่นเตา มาเพื่อขอเข้าพบกับหัวหน้าเผ่าของท่าน” เทียนซวงป้องมือให้
“รอก่อน ข้าจะไปรายงานเรื่องนี้ทันที” ชายแก่หายตัวกลับเข้าไปในประตูแสงทันที
เจี้ยนเฉินรู้สึกตะลึงเมื่อมองไปยังประตูแสง เผ่าเทพที่ร่วงหล่นกลับผนึกเขตนี้เอาไว้สำหรับเผ่าของตน
นี่คือโลกเซียน มิติที่นี่แข็งแกร่งอย่างมาก การตัดมิติส่วนนี้ออกไปภายใต้สถานการณ์เช่นนี้เป็นเรื่องที่ยากอย่างมาก
แค่นั้นก็เพียงพอ
