ไปช่วยทันที แต่ในตอนนั้นเอง หลิวเหมยเอ๋อร์ก็เคลื่อนไหวอีกครั้ง
“เลี้ยงยา!”
เสียงตะโกนเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง หลิวเหมยเอ๋อร์ดึงมือทั้งสองกลับอย่างรวดเร็ว จากนั้นเตาหลอมยาทั้งใบก็สั่นอย่างรุนแรง ฝาเตาเปิดออก ยาสามเม็ดขนาดเท่าลูกตาของมังกรลอยขึ้นมาทันที
ทันใดนั้น กลิ่นหอมก็โชยมาปะทะจมูก และเหนือเตาหลอมยา กลิ่นหอมเหล่านี้รวมตัวกันโดยไม่กระจายออก กลายเป็นสัตว์อสูรจิ๋วน่ารักหลายตัว
สิงโตเปลวไฟขนแหลม เสือบินปีกขาว…
สัตว์อสูรเหล่านี้หากได้พบเห็นในยามปกติ แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตพลังก็จะขาอ่อนทันที เพราะพวกมันไม่ใช่สัตว์อสูรที่พวกเขาจะต่อกรได้ นับว่าเป็นสัตว์อสูรที่ดุร้ายที่สุด แต่ตอนนี้กลับน่ารักเช่นนี้ ทำให้หลี่ลี่พบว่าบางสิ่งยังมีอีกด้านหนึ่ง
ไม่นานสัตว์อสูรทั้งสามตัวก็กลืนยาทั้งสามเม็ดเข้าไปในท้องของพวกมัน
“ยาวิเศษสำเร็จ ย่อมมีปรากฏการณ์แปลก สัตว์อสูรทรงพลังทั้งสามตัวนี้ปรากฏขึ้น แสดงว่ายานี้ไม่ธรรมดาแน่”
ดวงตาของหลี่ลี่เป็นประกายขึ้นมา แม้เขาจะไม่รู้วิธีปรุงยา แต่เมื่อได้กลิ่นหอมของยาที่ซึมเข้าสู่ปอด หลี่ลี่ก็รู้ว่ามันเป็นยาระดับวิเศษอย่างแน่นอน
“ดีจัง ยามังกรเสือสำเร็จแล้ว พี่หลี่ลี่ฝึกฝนเร็วแค่ไหนก็ไม่ต้องกลัวโรคแฝงอีกต่อไป” เมื่อเห็นยาวิเศษทั้งสามเม็ด หลิวเหมยเอ๋อร์ก็ตื่นเต้นมาก นางพูดพลางยกมือขวาขึ้นจะแตะที่หน้าอกของตัวเอง
ปราณยุทธ์ถูกปล่อยออกมา แตะที่หน้าอก แม้หลี่ลี่จะไม่รู้วิธีปรุง
