ได้ยินเสียงเรียกแผ่วเบาของหลี่ลี่หลิวเหมยเอ๋อร์ไม่จำเป็นต้องหันกลับก็รู้ว่าพี่ชายหลี่ลี่ที่นางคิดถึงทั้งวันทั้งคืนกลับมาแล้ว ดวงตาของนางชื้นขึ้นทันที
“พี่ชายที่ดี ปล่อยเหมยเอ๋อร์เร็ว ยาลูกกลอนนี้กำลังจะสำเร็จ ไม่อาจเสียเวลาได้!”
หลิวเหมยเอ๋อร์ดิ้นเล็กน้อยพลางกล่าว
“เหมยเอ๋อร์โง่ จำไว้ ต่อไปนี้มีเพียงข้าเท่านั้นที่จะดีกับเจ้า ไม่อนุญาตให้เจ้าทำร้ายตัวเองเพื่อข้าเด็ดขาด มิเช่นนั้นข้าจะไม่ให้อภัยเจ้าตลอดไป”
หลี่ลี่กล่าวอย่างเด็ดขาด จากนั้นมือขวาก็คว้ายาลูกกลอนสามเม็ดเข้ามือ
หลี่ลี่หยิบถุงหอมบัวเซียนออกมา แล้วใส่ยาลูกกลอนสามเม็ดลงไปอย่างจริงจัง
“เหมยเอ๋อร์ นี่คือหัวใจของเจ้า ข้าจะเก็บรักษาไว้ตลอดไป”
หลี่ลี่โอบกอดหลิวเหมยเอ๋อร์พลางกระซิบข้างหูนาง เมื่อรู้สึกถึงความซ่านที่ข้างหู ใบหน้าของหลิวเหมยเอ๋อร์แดงก่ำทันที แต่นางก็เพลิดเพลินกับความรู้สึกนั้น หลับตาลงครึ่งหนึ่ง และทิ้งตัวอ่อนระทวยในอ้อมกอดของหลี่ลี่
หลี่ลี่โอบกอดหลิวเหมยเอ๋อร์เงียบ ๆ หลับตาลงเล็กน้อย เพลิดเพลินกับช่วงเวลาอันแสนอบอุ่นนี้ เขารู้สึกว่านี่คือการกลับบ้าน และมีภรรยาน้อยที่งดงามรอคอยอยู่ ความอบอุ่นนั้นมาจากส่วนลึกในใจ
ห้องอบอุ่นคือหลุมฝังวีรบุรุษ หลี่ลี่เข้าใจประโยคนี้อย่างลึกซึ้ง เมื่อมีความอบอุ่นเช่นนี้ หลี่ลี่ก็ไม่อยากจากไปไหน เขาเพียงต้องการกอดหลิวเหมยเอ๋อร์ไปตลอดชีวิตก็พอใจแล้ว
“พี่หลี่ลี่ช่วงที่พี่จากไป เหมยเอ๋อร์ไม
