มีชีวิตต่อไปก่อน ลัทธิปีศาจชั้นฟ้าตอนนี้กำลังทำสงครามกับอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียน การเก็บตัวแม่ทัพพวกนั้นไว้อาจจะมีประโยชน์อย่างมาก”
นางฟ้าเฮายู่มองไปที่เจี้ยนเฉินและยิ้มออกมา “ได้ เมื่อเจ้าอยากให้เก็บนางไว้ ข้าก็จะปล่อยนางไป ข้าผนึกการบ่มเพาะของนางเอาไว้แล้ว ดังนั้นนางจึงไม่อาจจะใช้พลังในฐานะราชาเทพได้ เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องภัยจากนาง เจ้าเอานางไว้เคียงข้างกายได้เพื่อที่จะให้นางรับใช้เจ้า เจ้าสนุกกับนางได้ตามใจชอบ”
เจี้ยนเฉินถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกเมื่อได้ยินแบบนั้น อันที่จริงเขาไม่คิดจะให้เฮายู่เข้ามามีส่วนพัวพันกับลัทธิปีศาจชั้นฟ้าเพราะเขา มันหมายความว่าเขาจะพานางซวยไปด้วย
แต่คำพูดของเฮายู่ทำให้เจี้ยนเฉินหมดคำพูด เขาพบว่าหลังจากที่เฮายู่ได้ฟื้นฟูความแข็งแกร่งกลับมาแล้ว นางเหมือนจะมีงานอดิเรกคือการปั่นหัวคนอื่น ซึ่งมันต่างจากท่าทีเย็นชาและเคร่งขรึมดังเดิม
เทียนซวงมองไปที่นางฟ้าเฮายู่ด้วยสีหน้าประหลาดใจ ถ้าไม่ใช่เพราะนางได้ยินด้วยตัวเอง งั้นนางคงไม่เชื่อว่า นางฟ้าเฮายู่จะพูดแบบนี้ออกมา
“เจี้ยนเฉิน พูดคุยกับคนขอบเขตตั้งต้นได้อย่างเป็นกันเอง เขามีภูมิหลังยังไงกัน ? ” จักรพรรดิที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มคาดเดาตัวตนของเจี้ยนเฉิน เขาเริ่มคิดถึงองค์กรระดับสูงทั้งหมดที่เขารู้จักบนที่ราบเมฆา
คำพูดของนางฟ้าเฮายู่ก่อนหน้านี้ฝังอยู่ในหัวเขา
ถ้าดึงตัวเจี้ยนเฉินเข้ามาได้ อาณาจักรจะรุ่งเรือ
