ีเบื้องหลังที่พิเศษ เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิไม่คิดใส่ใจเรื่องนี้ พวกเขามองไปที่เจี้ยนเฉินอย่างตะลึงก่อนที่จะแยกย้ายกลับไป
“เสด็จพ่อ ท่านต้องช่วยลูกด้วย” ทั้งสองคนลนลานและสีหน้าเศร้าหมอง
เป็นธรรมดาที่พวกนางจะบอกได้ว่าจักรพรรดิไม่คิดใส่ใจเรื่องนี้
จักรพรรดิแอบถอนหายใจ เขาหมดหนทางเช่นกัน เขาเห็นด้วยตัวเองว่าผู้อาวุโสและบรรพชนที่เขาเคารพนั้นโยนเจี้ยนเฉินเข้ามาที่นี่ แม้ว่าเขาต้องการจะเอาเรื่อง แต่เขาก็ไม่ได้มีความกล้ามากพอ
ตอนนั้นเจี้ยนเฉินได้หรี่ตาลง เขามองไปที่นางฟ้าเฮายู่ซึ่งกำลังเข้ามาและพูดขึ้นด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว “นางฟ้าเฮายู่ ท่านต้องอธิบายกับข้าในเรื่องนี้” เจี้ยนเฉินพูดด้วยท่าทีเด็ดขาด เขาโกรธมากกับการที่นางฟ้าเฮายู่ปั่นหัวเขาแบบนี้
องค์หญิงทั้งสองคนไม่เหมือนกับเจี้ยนเฉิน พวกนางโค้งให้อย่างสุภาพ “คำนับบรรพชน คำนับผู้อาวุโส ! ”
สีหน้าของจักรพรรดิแน่นิ่งไปเมื่อได้ยินคำพูดที่ดูไม่เคารพจากปากของเจี้ยนเฉิน
แม้แต่ศิษย์ของเทียนซวงอย่างหมานเย่ก็ต้องตะลึงเมื่อได้ยินแบบนั้น
เหนือเทพกลับกล้าพูดแบบนั้นกับผู้ที่ขอบเขตตั้งต้น พวกเขาต่างก็สงสัยว่าพวกเขาหูฝาดไป
สายตาของเทียนซวงดูเย็นชาขึ้นมา เฮายู่คือพี่สาวที่นางชื่นชมและเคารพ นางถึงกับอยากปกป้องเฮายู่มากกว่าตัวนางเอง เมื่อมีเหนือเทพกลับพูดกับพี่สาวของนางด้วยความไม่เคารพเช่นนี้ นางก็ยากที่จะมองข้ามได้
แต่ต่อมาตอนที่นางเห็นสีหน้าของนางฟ้าเฮายู่
