พยักหน้าให้ตัวเอง คำพูดของผู้หญิงนั้นสมเหตุสมผล
“หากเจ้าสามารถทำให้ข้าขยับได้ในกระบวนท่าเดียว ข้าจะยอมรับความพ่ายแพ้ เช่นนี้เป็นอย่างไร ? ” เจี้ยนเฉินพูดต่อ เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นและออกจากยานบิน
“ด้วยความแข็งแกร่งของลั่วหยุนเฟย แทบจะไม่มีใครที่ยังคงยืนอยู่ได้หลังจากที่เขาออกแรงเต็มที่ เจี้ยนเฉินกำลังจะพ่ายแพ้อย่างแน่นอน อย่างไรก็ตาม เมื่อเห็นว่าเขาเอาชนะผู้พิทักษ์จากสำนักจิตวิญญาณปฐพีได้อย่างไร แม้ว่าเขาจะไม่เก่งเท่าลั่วหยุนเฟยก็ตาม ฝีมือเขาก็จะคงไม่แตกต่างจากลั่วหยุนเฟยมากนัก ลั่วหยุนเฟยจะต้องสามารถทำให้เจี้ยนเฉินขยับได้ในในการโจมตีครั้งเดียว แต่เขาก็อาจไม่สามารถทำร้ายเจี้ยนเฉินได้ ผลก็คือเจี้ยนเฉินจะไม่ได้รับบาดเจ็บอย่างน่ากลัวแม้ว่าเขาจะพ่ายแพ้” ขั้นเหนือเทพที่มาจากสำนักใหญ่ที่พูดออกมาจากภายในฝูงชน
“ในการสู้รบที่ยาวนาน กำลังของเจี้ยนเฉินจะลดลงอย่างแน่นอนจนเป็นเรื่องที่น่ากลัวเป็นอย่างมากซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเขาจึงกำหนดเงื่อนไขดังกล่าว เขาแค่พยายามปกป้องความภาคภูมิใจของตัวเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ดังนั้นเขาจะไม่ต้องพ่ายแพ้อย่างหมดรูป ฮ่าฮ่า น่าสนใจ แน่นอนว่ามันน่าสนใจ แม้จะไม่มีการต่อสู้ก็ตาม เจี้ยนเฉินผู้ซึ่งควรจะได้จารึกชื่อบนป้ายทำเนียบขั้นเหนือเทพก็พร้อมที่จะพ่ายแพ้แล้ว”
จักรพรรดิพยัคฆ์ศักดิ์สิทธิ์, ฮุสตัน, รุยจิน, หงเหลียน และเฮยยู่ยังคงนั่งอยู่บนยานพาหนะที่บินได้ พวกเขาจ้อง
