? “เจี้ยนเฉินถาม
ซีหยูลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะมอบให้กับเจี้ยนเฉิน
เจี้ยนเฉินรับจี้หยกไว้ในเมือของเขา ใบหน้าของเขาก็ค่อยๆจริงจังขึ้น
ซีหยูพูดเสียงเบาว่า “พ่อบุญธรรมของข้าบอกว่า ขณะที่เขาพบข้าด้านนอก จี้หยกนี้เป็นสิ่งเดียวที่มากับข้า บางทีพ่อแม่ของข้าอาจจะจากไป เจ้าคิดว่าพวกเขาจะใจร้ายพอที่จะทิ้งลูกสาวของตัวเองหรือไม่ ? ”
“หยกนี้ไม่ธรรมดา แม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่ามันใช้วิธีไหนในการทำจี้ แต่ข้าสามารถบอกได้ทันทีว่ามันมีค่ามาก” เจี้ยนเฉินส่งจี้คืนให้กับซีหยู เขาจ้องมองนางด้วยความรู้สึกที่หลาดหลายและพูดว่า”พ่อแม่ของเจ้าต้องเจบกับเหตุการณ์ไม่คาดฝันถึงต้องละทิ้งเจ้า บางทีพวกเขาอาจจะถูกตามล่าจากศัตรู ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีทางเลือก”
เจี้ยนเฉินถอนหายใจเบา ๆ หลังจากที่พูดมาถึงตรงนี้ เขาพูดว่า “อดีตข้าก็เป็นเหมือนกับเจ้า ข้าก็เป็นเด็กทารกเช่นกัน ข้าไม่รู้ว่าใครเป็นพ่อแม่ของข้าและจนกระทั่งข้าตายก็ยังไม่พบพ่อแม่ของข้า…” เจี้ยนเฉินอดคิดถึงอดีตในชีวิตที่แล้วไม่ได้
ในชีวิตนั้นเขาอยู่เพียงโดดเดี่ยว เขาใช้กฏกระบี่ม่วงฟ้าที่ไม่สมบูรณ์เพื่อฝึกฝนท่วงท่ากระบี่ของเขา มันก็เพียงพอที่จะครอบครองเจียงหู่ เพียงเขาอายุ 20 เขาก็กลายเป็นมือกระบี่ยิ่งใหญ่ที่สุดในเจียงหู่
โชดดีที่โลกไม่ได้ทิ้งเขา ในชีวิตที่สองของเขาซึ่งเป็นชีวิตตอนนี้ของเขา เขามีครอบครัวที่ทำให้เขาได้สัมผัสกับความอบอุ่นสายหนึ่ง
ซีหยูจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยควา
