ต่างก้าวถอยหลังอย่างช่วยไม่ได้ ขณะที่เขาจ้องมองนางฟ้าเฮายู่ด้วยความกลัวอย่างมาก
อย่างไรก็ตามวินาทีต่อมาพวกเขาก็มองหน้ากันและกัน ราวกับว่าพวกเขารู้ว่าต่างคนคิดอะไรอยู่ ทุกคนพยายามใช้ทักาะและพยายามหลบหนีอย่างไม่ลังเล
บางคนใช้ทักษะลับเพื่อหลบหนี ในขณะที่คนอื่นใช้แผ่นอาคมเคลื่อนย้าย
“ในเขตแดนของข้า ข้าไม่อาจปล่อยให้เจ้าหลบหนีไปได้”นางฟ้าเฮายู่พูดอย่างสงบ
ตามที่คิดเอาไว้ ราชาเทพทั้งเก้าเริ่มหมดหวัง คนที่ใช้ทักษะก็พบว่าพวกเขายังคงอยู่ที่เดิม ในขณะที่คนที่ใช้แผ่นอาคมเคลื่อนย้ายปรากฏขึ้นใกล้ ๆ
“ตอนแรกข้าไม่ต้องการฆ่าพวกเจ้า แต่ข้าจำเป็นต้องฆ่าพวกเจ้า” นางฟ้าเฮายู่พูดอย่างเฉยเมย จิตสังหารเริ่มปรากฏในสายตาของนางและพร้อมกับคลื่นพลังงานแสงจันทร์ได้โอบล้อมทั้งเก้าคนด้วยพลังของกฏขอบเขตตั้งต้น
คราวนี้ราชาเทพทั้งเก้าไม่สามารถต้านทานได้เลย พวกเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสและพลังของเขาก็ลดลง วิญญาณของพวกเขาถูกกำจัดโดยตรงจากการโจมตีของนางฟ้าเฮายู่
ตั้งแต่เริ่มจนจบนางฟ้าเฮายู่ไม่ได้ขยับไปไหนเลย นางสามารถจัดการราชาเทพเพียงการโบกมือและสังหารราชาเทพขั้นปลายทั้งเก้าด้วยการโบกมือเพียงไม่กี่ครั้ง นางยังคงใจเย็นตลอดเวลาที่ทำ เห็นได้ชัดว่านางไม่ได้ใช้พลังเต็มที่
เจี้ยนเฉินเฝ้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นจนลิ้นจุกปาก เขารู้สึกเหมือนเขาฝันไป ตลอดเวลาจนถึงราชาเทพทั้งเก้าได้ตายลง เขาพยายามเชื่อว่านี่มันคือความจริง
เพียงไม่กี่สิบปี
