งตายที่นี่ในวันนี้ ข้าก็จะลากพวกเจ้าสักคนสองคนไปกับข้า” เจี้ยนเฉินยอมรับความตายแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ฉีเจิ่งพุ่งออกมาอย่างเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อที่จะหยุดเจี้ยนเฉินในการผสานกระบี่
ทันใดนั้น มีบางอย่างเกิดขึ้น มีแสงที่อ่อนโยนลงมาจากท้องฟ้า มันเจาะทะลุหมอกพิษและล้อมรอบเจี้ยนเฉินเป็นชั้นแสงบาง ๆ
ม่านแสงนั้นดูบางมาก แต่ทรงพลัง แม้แต่การจู่โจมเต็มที่ของฉีเจิ่งก็ยังไม่อาจผ่านม่านแสงบาง ๆ นั้นได้
“กฏที่ทรงพลังมาก เขาเป็นใคร ? ” ฉีเจิ่งส่งเสียงทางจิตอย่างรุนแรง ดอกไม้ขนาดใหญ่แกว่งไปมาก่อนที่จะหุบกลีบและเริ่มรวบรวมพลังอย่างยิ่งใหญ่
ม่านแสงที่ป้องกันการโจมตีมันไม่ได้ทรงพลังมากด้วยตัวของมันเอง แต่พลังของมันมาจากกฏ
สีหน้าของราชาเทพอีก 8 คนในเทือกเขานั้นเปลี่ยนไปเล็กน้อย พวกเขามองม่านแสงด้านหน้าเจี้ยนเฉินและพวกเขาก็ยิ่งจริงจัง
เจี้ยนเฉินรับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน เขาจ้องไปที่ม่านแสงที่อ่อนโยนรอบ ๆ ตัวของเขา ขณะที่มีความสุขปรากฏอยู่บนใบหน้า
เขาคุ้นเคยกับม่านแสงนี้มาก เขาคุ้นเคยกับมันมากจนเขานึกถึงรูปร่างของสาวงามได้ทันที
“เจ้าควรจะหยุดทักษะของเจ้าซะ ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร แต่มันมีพลังมากเกินกว่าที่เจ้าจะใช้มันได้ในตอนนี้ เจ้าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนออกไปเกินกว่าที่เจ้าจะคาดเดาได้เพื่อที่จะใช้งานมัน”
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นในหัวของเจี้ยนเฉิน
หญิงสาวชุดขาวค่อย ๆ ลงมาจากฟ้าอย่างช้า ๆ ขณะ
