อนนี้วัตถุเทพเป็นของข้า” ร่างกำยำของเต๋าตี้ได้ปรากฏอยู่ต่อหน้าเจี้ยนเฉิน ราวกับว่าเขาหายไปและเขาก็ถอดชุดเกราะของเจี้ยนเฉินได้
เนื่องจากเจี้ยนเฉินไม่ได้ปรับแต่งเกราะ เขาแค่สวมใส่เฉย ๆ มันจึงทำให้เต๋าตี้จึงสามารถอดออกได้อย่างง่ายดาย เขาตรวจดูของในมือของเขาอย่างรักใคร่ ขณะที่เขายิ้ม เขายินดีเป็นอย่างมาก
“ฉีเจิ่ง ข้าจะปล่อยผู้บุกรุกให้เจ้า” หลังจากที่ได้รับเกราะแล้ว เต๋าตี้ก็ออกไป แม้ว่ามิติรอบ ๆ ของเขาจะกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว เจี้ยนเฉินก็ยังคงต้องกลับเข้าไปยุ่งกับเถาวัลย์หนาอีกครั้ง
พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เกิดรอยแตกออกมาอย่างรวดเร็ว ดอกไม้สีสันสดใสที่มีความกว้างหลายร้อยเมตรก็ค่อย ๆ ออกมาจากรอยแตก มันส่องสว่างสีรุ้งซึ่งเป็นภาพที่มีเสน่ห์มาก
“ดังนั้นกลับกลายเป็นว่าดอกไม้นี้กำลังขังข้าไว้” ดวงตาของเจี้ยนเฉินหรี่ลงเมื่อเขาเห็นดอกไม้ เจี้ยนเฉินเคยเห็นดอกไม้นี้มาก่อน เขาเคยฆ่าดอกไม้แบบนี้เมื่อไม่นานมานี้หลังจากที่เขาเข้ามาในภูเขา นอกเหนือจากขนาดแล้วทุกอย่างเหมือนกันหมด
เถาวัลย์รอบ ๆ เขาเป็นรากไม้นับถ้วนจากดอกไม้
“ผู้บุกรุก เจ้าสังหารโคลนของข้า ข้าจะสูบกลืนเลือดเนื้อของเจ้าให้แห้งและทรมาณจิตใจของเจ้า ข้าจะให้เจ้าเข้าใจถึงความเจ็บปวดที่เลวร้ายยิ่งกว่าความตายเพื่อล้างแค้นให้โคลนของข้า” ดอกไม้ขนาดใหญ่ไม่อาจพูดได้ มันเพียงส่งเสียงผ่านพลังจิตที่รุนแรงของมันเท่านั้น
หลังจากเจี้ยนเฉินสูญเสีย
