โม่ก่อนหน้านี้ แต่พลังอัดกระแทกยังคงมีอยู่และทำให้หลายคนได้บาดเจ็บรวมถึงคนของครอบครัวโม่เช่นกัน แม้แต่ค่ายกลป้องกันเมืองทั้งเมืองก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ จากปราณกระบี่
ปราณกระบี่ที่น่าสำพรึงกลัวได้ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ในจิตใจของครอบครัวโม่ หลายคนรู้สึกไม่สบายใจและจ้องมองที่เจี้ยนเฉินก็เต็มไปด้วยความกลัวและตกใจ
“เจี้ยนเฉิน สุดท้ายเจ้าก็มา ข้ารอเจ้ามานานแล้ว”
ในเวลาเดียวกัน มีเสียงโบราณดังออกมาจากครอบครัวโม่ มันสงบและใจเย็นอย่างมาก พร้อมกับไม่ได้อ่อนแอไปกว่าการปรากฏตัวเจี้ยนเฉิน
ชายชราเสื้อดำปรากฏตัวอย่างเงียบ ๆ เหนือครอบครัวโม่ เขาดูสงบ เสื้อคลุมสีดำของเขาพริ้วไหวโดยไม่ต้องแรงลมด้วยพลังของขั้นเหนือเทพที่แผ่ออกมาจากตัวเขา
นอกจากเจี้ยนเฉินแล้วยังไม่มีใครเห็นการปรากฏตัสของชายชรา
“บรรพชนของครอบครัวโม่เราไม่เคยมีความสัมพันธ์ใด ๆ เลย แต่เจ้าก็ไม่ควรจะเอาของของข้าไปเช่นนี้” เจี้ยนเฉินยืนกอดอกอยู่ตรงข้ามเขา เขาจ้องไปที่ชายชราอย่างใจเย็นและพูดว่า “เจ้าจะมอบมันคืนด้วยตัวเองหรือจะให้ข้าเอามันมาเอง ? ”
บรรพชนของครอบครัวโม่หัวเราะดัง ๆ เขาพูดว่า “เจี้ยนเฉิน ข้าประเมิณเจ้าต่ำไปจริง ๆ ข้าไม่คิดเลยว่าความแข็งแกร่งของเจ้ามาถึงระดับนี้ อย่างไรก็ตามถ้าเจ้ามีพลังมากกว่านี้ล่ะ ? นั่นก็ยังไม่ได้หมายความเจ้าจะเอาชนะข้าได้ หากเจ้าต้องการเอาสิ่งนั้นกลับ เจ้าฝันเฟื่องเกินไปแล้ว”
“มันอยู่กับเจ้ามานานแล้ว ตอนนี้มันเป็นขอ
