แสดงความประมาท พวกเขายังคงลาดตระเวนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พวกเขาเพิ่งจะทำสิ่งที่ควรจะทำ พวกเขาตั้งใจออกไปสำรวจนอกอาณาเขตของตระกูลหยาง
ทั้งตระกูลหยางยุ่งเหยิง ร่างที่กระพริบอยู่ข้างใน และในพริบตา คนกลุ่มใหญ่ได้รวมตัวกันที่ทางเข้า ผู้อาวุโสทุกคนมาปรากฎตัว เช่นเดียวกับขั้นเทพหลายคน คนที่อยู่ข้างหน้าสุดคือผู้นำแห่งตระกูลหยาง หยางเอ้าหราน
พวกเขาทั้งหมดเข้มงวดมาก
“เจ้านั้นเอง ! เป็นเจ้าจริงด้วย ! เจ้ากล้าดียังไง ! เจ้ามาที่ตระกูลหยางของเราจริง ๆ ! ท่านพ่อ มันเป็นคนที่ตัดแขนของข้า ! เขาเป็นคนที่ฆ่าผู้อาวุโสลู่ ! พวกเจ้าต้องจับเขามาให้ได้ ! อย่าปล่อยให้เขาหนีไปไหน…” หยางเทียก็วิ่งไปดูสิ่งที่เกิดขึ้น เขาจำเจี้ยนเฉินได้อย่างรวดเร็วเพียงมองครั้งเดียวและกระโจนด้วยความตกใจ เขาตะโกนขณะที่ชี้ไปที่เจี้ยนเฉิน
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวกับเขาในตอนนี้คือเขาได้ฟื้นฟูแขนที่ถูกตัดของเขาแล้ว
“หุบปาก ! ” หยางเอ้าหรานส่งเสียงอย่างเยือกเย็นเมื่อเขาจ้องมองหยางเทีย เขาสั่งให้หยางเทียเงียบลงก่อนที่เขาจะพูดอะไรอีก
ผู้อาวุโสสองสามคนในบริเวณรอบ ๆ จ้องหยางเทียเหมือนกับว่าพวกเขากำลังมองคนโง่ พวกเขาทั้งหมดสาปแช่งหยางเทียอย่างลับ ๆ ว่าโง่กว่าหมูเสียอีก
“ข้าสงสัยว่าเป็นใคร ดูเหมือนว่ามันจะเป็นผู้นำเจี้ยนเฉินของตระกูลเทียนหยวน เจ้าช่างน่าประทับใจ” เสียงดังก้องกังวาน หยางไคเดินไปในอากาศทีละก้าว ใบหน้าของเขาค่อนข้
