านได้เอาเปรียบเราทั้งสองคนมากไปหน่อย ? ” ซีหยูพูดเสียงแหบ สีหน้าของนางบูดบึ้งมาก
“ท่านไม่มีความละอายใด ๆ เลยในการใช้ประโยชน์จากเรา มันช่างน่าอายสำหรับการเป็นขั้นเหนือเทพ ข้าไม่เคยคิดว่าท่านจะน่าสมเพชเช่นนี้ พี่ซีหยู เราซื้อทองเพลิงมาให้ผู้นำเจี้ยนเฉิน เราไม่สามารถมอบสิ่งนี้ให้เขาได้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” โม่หยานกล่าวอย่างดุเดือดด้วยใบหน้าที่แน่วแน่
แสงเย็นวาบผ่านดวงตาของหยางไค เขาเหลือบไปที่โม่หยาน การเหลือบมองของเขานั้นเย็นชาและไร้ความปราณี และมันก็มีแสงแวววาวที่คมราวกับกระบี่
โม่หยานรู้สึกทันทีว่าศีรษะของนางกำลังระเบิดจากการมองของหยางไค มันทำให้หัวของนางสั่นราวกับว่าวิญญาณของนางกำลังจะแตกสลาย ร่างของนางสั่นคลอนอย่างไม่สามารถควบคุมได้ และนางก็ตกลงมาจากเก้าอี้และร่วงลงบนพื้นอย่างไร้พลัง นางกระอักเลือดอยู่ตลอดเวลา
การเหลือบมองของหยางไคทำให้โม่หยานบาดเจ็บสาหัส
โม่หยานอ่อนแอเกินไป ในสายตาของหยางไค นางไม่มีความสำคัญใด นางด้อยค่าเสียยิ่งกว่ามด
“น้องโม่หยาน ! ” ใบหน้าของซีหยูเปลี่ยนไปอย่างมาก นางร้องตะโกนเสียงดัง นางรีบช่วยโม่หยานจากพื้นและให้ยารักษานางโดยเร็วที่สุด นางจ้องมองหยางไคด้วยความเกลียดชังและคำรามว่า “ผู้อาวุโสหยาง ท่านรู้หรือไม่ว่าน้องโม่หยานมีความสำคัญต่อผู้นำอย่างไร ? ผู้นำจะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปง่าย ๆ เพราะตอนนี้ท่านได้ทำร้ายนาง ท่านต้องการประกาศสงครามกับตระกูลเทียนหยวน
