จะไม่บังคับเจ้า อย่างไรเสียทรมานจนตายก็นับว่าแก้แค้นให้นายท่านได้แล้ว”
อู๋อวี่หวาดกลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ในขณะนี้อวิ๋นโส่วจงเก็บกริชเรียบร้อยแล้ว หยิบห่อกระดาษเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อ เปิดมันออกและใช้ปลายเล็บนิ้วก้อยค่อย ๆ เขี่ยเม็ดสีดำเล็กๆ ในห่อกระดาษออกมา ก่อนจะฝังลงไปในบาดแผลของเขา
ไม่นานไข่หนอนกู่ในห่อกระดาษเล็กๆ ก็หมดลง อวิ๋นโส่วจงก็หยิบเข็มกับด้ายออกมาจากอกเสื้อ ร้อยด้ายเข้าเข็มอย่างคล่องแคล่วราวกับสตรี จากนั้นก็เย็บบาดแผลที่ฝังไข่เอาไว้อย่างประณีต
ในเวลานี้แม้จะเจ็บปวดแต่ก็ไม่อาจปกปิดความหวาดกลัวเอาไว้ได้ อู๋อวี่แทบจะมองเห็นไข่สีดำกำลังฟักตัวอยู่ในเนื้อของเขา จากนั้นก็… ยิ่งคิดหนังศีรษะของเขาก็ยิ่งชา
“ท่านไฉ หยุดก่อน ข้าพูด ข้าพูดแล้วจริงๆ! เป็นอู๋เยว่ เสนาบดีกรมกลาโหม อดีตผู้บัญชาการประจำกองกำลังรักษาการณ์เหลียวเป่ยเป็นคนสั่งให้ข้าทำ!”
อวิ๋นโส่วจงไม่ได้หยุดมือยังคงถามต่อ “เหตุใดเขาถึงทำเช่นนั้น?”
อู๋อวี่ร้องไห้คร่ำครวญ “ท่านไฉ ข้าไม่รู้ ข้าไม่รู้จริงๆ เขาบอกว่าท่านโหวคิดกบฏ ต้องการยืมมือชิ่งเก๋อเอ่อร์ไท่กำจัดท่านโหว หลังจากจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ให้เงินข้าหนึ่งแสนตำลึง บวกกับเงินอีกหนึ่งแสนตำลึงที่ชิ่งเก๋อเอ่อร์ไท่ให้ข้า จากนั้นเข
