หายของเจ้าไม่ได้บาดเจ็บเลยแม้แต่น้อย ในเวลาเดียวกันพลังชีวิตของนางก็ยังมากมายโดยไม่ได้ถูกแตะต้องเลยแม้แต่น้อย ผลก็คือมันเป็นไปได้ที่จะสรุปว่าเหตุผลที่นางหมดสตินี้ไม่ได้เกี่ยวข้องกับร่างกายของนาง มันต้องเป็นเหตุผลอื่น โอ้ ใช่สิ เพื่อนเจ้าหมดสติไปนานแค่ไหนแล้ว ? ” ซวนเตามองไปที่เจี้ยนเฉิน
“เกือบร้อยปีได้” เจี้ยนเฉินพูดขึ้น
“ร้อยปี” ซวนเตาขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เขากอดอกเดินวนรอบโลงศพด้วยตาที่เป็นประกาย เขามองไปที่ไคยะพร้อมกับครุ่นคิด
“ข้าคาดเดาว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับวิญญาณแต่ข้าไม่อาจจะพบปัญหาได้เลย ข้าได้ใช้สมบัติสวรรค์สำหรับวิญญาณของนางด้วย แต่มันก็ไม่ได้ส่งผลเลยแม้แต่น้อย” เจี้ยนเฉินถอนหายใจออกมา เขาหมดหนทาง เขาได้แต่สรุปว่าปัญหาของไคยะนั้นอยู่ที่วิญญาณของนาง
แต่เนื่องจากปัญหามันเกิดขึ้นกับวิญญาณ น้ำแค่หยดเดียวของไผ่จิตวิญญาณม่วงก็น่าจะเพียงพอทำให้นางฟื้นตัวได้ เขาเองก็ได้ใช้น้ำแบบนั้นมาก่อนในอดีต ดังนั้นเขาจึงเข้าใจว่ามันมีผลการทำงานยังไงและเนื่องจากน้ำหยดหนึ่งนั้นไม่ได้ผล เขาจึงได้ลองใช้มันหลายหยด แต่มันก็ยังไร้ประโยชน์อยู่ดี
ในสายตาของเขา ไคยะเป็นเซียนจักรพรรดิ นางยังไม่เข้าใกล้ขอบเขตดั้งเดิม เพราะแบบนั้นนี่ไม่ต้องนับหยดเดียวเลย แม้แต่ครึ่งหยดหรือน้อยกว่านั้นก็น่าจะพอทำให้นางฟื้นคืนจากความตายได้
แต่เจี้ยนเฉินไม่คิดว่านี่เป็นเพราะไคยะเป็นแค่เซียนจักรพรรดิ
“ปัญหาของวิญญาณคือเรื่อง
