ูลหยางเลย
ในเวลาเดียวกันกองทัพเองก็มีขั้นเหนือเทพช่วงปลายเป็นผู้บัญชาการด้วย
หากมีคนถามว่าจะมีใครที่สามารถรับมือกับตระกูลหยางในอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ปิงเทียนได้หรือไม่ งั้นกองทัพศักดิ์สิทธิ์นี้ก็คือหนึ่งในนั้น
แต่หัวหน้ายามก็ส่ายหน้าหลังจากที่คิดสักพัก “ไม่ กองทัพศักดิ์สิทธิ์และตระกูลหยางไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลยแม้แต่น้อย ทำไมพวกเขาถึงต้องมาเข้าข้างตระกูลหยางเพราะแขนนายน้อยขาด ? นี่มันเรื่องอะไรกันแน่ ? มันอาจไม่ได้ซับซ้อนแบบที่ข้าคิด กองทัพคงแค่ผ่านมาใช่หรือไม่ ? ”
เสียงฝีเท้าของม้าดังขึ้นมาเรื่อย ๆ ชัดแล้วว่ามีคนแค่ 100 คนมาที่นี่แต่มันเป็นเสียงที่ราวกับเสียงการเดินหน้าของกองทัพทั้งกอง ที่สำคัญที่สุดคือการเคลื่อนไหวของทุกคนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ผลก็คือทุกครั้งที่กีบเท้าม้าเหยียบลงที่พื้น มันจะทำให้เกิดเสียงดังสนั่นและทำให้พื้นสั่นไหว
กลุ่มทหารจากกองทัพเข้ามาถึงโรงเตี้ยมอย่างรวดเร็ว ทุกคนบนท้องถนนพากันเปิดเส้นทางให้โดยที่ไม่ต้องให้กองทัพเตือน แม้แต่หัวหน้ายามเองก็ไปยืนหลบอยู่ข้าง ๆ อย่างเชื่อฟัง
ปกติแล้วเขาจะทำตัวหยิ่งยะโส แต่ต่อหน้ากองทัพศักดิ์สิทธิ์แล้ว เขาได้แต่ต้องก้มหน้าอย่างเชื่อฟัง เขาไม่ได้อาจหาญพอที่จะสั่งคนรอบ ๆ ทหารพวกนี้ต่างกับยามของเขาไปคนละระดับ
แต่ตอนที่หัวหน้ายามเชื่อว่ากองทัพศักดิ์สิทธิ์แค่ผ่านมา ทั้งกองทัพกลับดึงบังเหียนในทันที ม้าทุกตัวยกเท้าหน้าขึ้นพร้อมกับกรีดร้
