งครัด ในฐานะหัวหน้ายามแล้ว เขาภักดีต่อราชาศักดิ์สิทธิ์แต่เขาก็ยังคงช่วยตระกูลหยางแบบลับ ๆ ในการทำหลาย ๆ อย่าง ผลก็คือสิ่งที่เขากลัวที่สุดคือคนอื่นอาจจะพูดว่าเขาใช้ประโยชน์จากตำแหน่งที่มี
ชัดแล้วว่าคำพูดของ เจี้ยนเฉิน นั้นทำให้อีกฝ่ายต้องหงุดหงิด
“ข้าจะตรวจสอบดูว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่มีทางที่เจ้าจะปฏิเสธได้ว่าเจ้าตัดแขนหยางเทียไป เจ้ากล้าก่อเหตุอุกอาจในเมืองหลวง ฮึ่ม จับตัวเขาไป” หัวหน้ายามพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา
“ขอรับ หัวหน้า” ทหารพากันพุ่งเข้าในห้องเพื่อจับตัวเจี้ยนเฉิน
ตอนนั้นมีเสียงฝีเท้าม้าเป็นร้อยดังขึ้นมาทำให้พื้นดินสั่นไหว
“เกิดอะไรขึ้น ? ” หัวหน้ายามกับลูกน้องพากันมองหน้ากัน ยามที่ต้องการจะจับตัวเจี้ยนเฉินต้องหยุดและเริ่มไม่มั่นใจขึ้นมา
การสั่นไหวนี้รุนแรงราวกับว่าทั้งกองทัพกำลังเคลื่อนพล พื้นดินนั้นสั่นสะเทือนจากเสียเท้านี้
“พวกเจ้าสองคนอยู่ที่นี่จับตาดูเขาไว้ คนอื่นมากับข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น” หัวหน้ายามพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา เขาเลิกสนใจเจี้ยนเฉินและออกไปพร้อมกับลูกน้องของตน แต่ตอนที่หัวหน้ายามออกไปและเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น เขาก็ต้องตะลึง
ไกลออกไปนั้นมีหน่วยทหารเกราะระดับสูงกำลังมุ่งหน้าเข้ามา พวกนั้นเคลื่อนที่ได้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า หากมองจากไกล ๆ แล้วพวกนั้นเหมือนกับเส้นแสงที่พร่ามัว
ทหารเหล่านี้อยู่ขอบเขตพระเจ้า
พาหนะที่พวกนั้นขี่คือม้าเทวะสามเพลิงที่มีเปลวไฟสีแดงลุกไหม้
