ได้ยินก็ถึงกับทรุดตัวลงจนยืนไม่อยู่ อวิ๋นโส่วจงรีบประคองนางให้นั่งลง
“ไม่ต้องกังวล ไม่เป็นไรหรอก ตอนนั้นนายท่านรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงจัดเตรียมตัวตนใหม่ให้พวกเรา ให้เราใช้ชื่อจริงใช้ชีวิตอยู่ในเมืองหลวง ด้วยความสามารถของนายท่าน ไม่มีใครสืบหาได้หรอก หากมีคนมาสอบถาม พวกเราก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่นไปก็พอ”
“หากไม่ได้ผลจริงๆ พวกเราก็หนีไปแคว้นสู่ ราชสำนักยังไม่สามารถยึดครองแคว้นสู่ได้อย่างสมบูรณ์ แต่หากพวกเราหนีไป ก็จะทำให้ชาวบ้านในหมู่บ้านไหวซู่เดือดร้อนไปด้วย หากไม่ถึงที่สุดจริงๆ…”
ฟางซื่อกล่าว “ถ้าเช่นนั้น พวกเราก็ส่งเจียวเอ๋อร์หนีไปเถิด”
อวิ๋นโส่วจงทำหน้าลำบากใจ “ส่งหนีไปหรือ แล้วจะฝากนางไว้กับใคร? เจ้าจะวางใจได้หรือ?”
ฟางซื่อเงียบไป ภายในกระโจมเต็มไปด้วยความกังวล
ในที่สุดอวิ๋นโส่วจงก็เอ่ยขึ้นด้วยความเจ็บปวด “ถึงแม้จะต้องผิดต่อใต้หล้า แต่ข้าจะไม่ยอมให้เจียวเอ๋อร์เป็นอันตราย หากจะต้องตกนรก ข้าจะเป็นคนรับกรรมเอง”
ฟางซื่อจับมือเขา มองเขาด้วยแววตามุ่งมั่น “หากต้องลงนรก ข้าจะไปพร้อมกับท่าน!”
อวิ๋นโส่วจงดึงฟางซื่อเข้ามากอดแน่น สองสามีภรรยาต่างเงียบไปชั่วขณะ แต่ในใจก็ตัดสินใจได้แล้ว ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด จู่ๆ ก็มีบางอย่างถูกโยนเข้ามา ม่านผ้าของกระโจมไหวไปม
