ขา เขาจะให้คนอื่นที่ดูหล่อเหลากว่าเขามาทำให้นางสนใจได้ยังไง ?
ผลก็คือเขาตัดสินแล้วว่าจะไม่ให้เจี้ยนเฉินอยู่ที่นี่ต่อ
หญิงสาวหยิ่งทะนงได้แสดงท่าทีหมดความอดทนตอนที่เห็นเจี้ยนเฉินขึ้นมาที่ชั้นสอง แต่นางเหมือนกับคิดถึงบางอย่าง สายตานางสั่นไหว “ คนที่หยางเทียชอบนั้นคือรั่วรั่วจริง ๆ ตราบใดที่รั่วรั่วยังไม่แสดงท่าทีอะไร หยางเทียก็จะไม่ยอมแพ้ ชายคนนี้ดูมีความสามารถ หากเขาทำให้รั่วรั่วชอบพอได้ มันก็เป็นเรื่องดีต่อข้า อย่างน้อย ๆ หยางเทียจะได้ยอมแพ้ในตัวรั่วรั่ว”
ทันทีที่คิดแบบนั้น ไม่ใช่แค่นางจะหยุดรู้สึกรำคาญเจี้ยนเฉิน แต่นางกลับดูอยากให้เจี้ยนเฉินทำให้รั่วรั่วชอบพอได้
“หยางเทียต้องการจัดการกับเขา ด้วยภูมิหลังของหยางเทียแล้ว ชายคนนี้ตกอยู่ในปัญหาใหญ่แล้ว ข้าต้องช่วยเขา” หญิงสาวหยิ่งทะนงคิด ตอนที่นางคิดจะช่วยเจี้ยนเฉินให้หลุดออกจากสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วนนี้ นางก็ได้ยินเสียงของเจี้ยนเฉินดังขึ้นมา
“เจ้าไม่คิดว่าตัวเองสูงส่งไปหน่อยรึไง ? ข้ามาที่นี่เพื่อซื้อกระบี่และมันเป็นเรื่องบังเอิญที่เราเจอกันทีนี่ เจ้าจะบอกว่าข้าตามเจ้ามาได้ยังไงกัน ? ยิ่งกว่านั้นข้าว่าเจ้าควรระวังปากไว้ด้วย ไม่งั้นแล้วเจ้าจะมีปัญหา” เจี้ยนเฉินพูดออกมาอย่างใจเย็นโดยเผยท่าทีเย็นชาออกมาเล็กน้อย
ทันทีที่พูดจบ แม้แต่คนที่ใจดีที่สุดก็ไม่พอใจได้ แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะลดตัวให้มีฐานะเท่าเทียมกับอีกฝ่าย แต่เขาก็คงต้องสั่งสอ
