จ
แม้แต่สองสาวงามกับชายหนุ่มก็ยังมองมาที่เจี้ยนเฉิน
“ หืม ? ข้าได้ยินถูกหรือไม่ ? จริงหรือ ? มีคนต้องการซื้อวัตถุเซียนคุณภาพสูงสุดงั้นรึ ? ข้าคงหูฝาดไป มันมีคนที่ต้องการซื้อวัตถุเซียนคุณภาพสูงสุด ไอ้บ้านนอกนี่มาจากไหนกันถึงต้องการซื้อของเช่นนั้นทันทีที่เดินเข้ามาในร้าน ? ข้าหัวเราะจนเจ็บท้องไปหมดแล้ว เขาคิดว่าวัตถุเซียนคุณภาพสูงสุดเป็นอะไรกัน ? เขาคิดว่ามันเป็นของเก่าที่หาได้ตามท้องถนนรึไง ? หรือเขาไม่รู้ว่ามันมีค่ามากแค่ไหน ? ” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาด้วยท่าทีเยาะเย้ย
“พรืด ตลกจริง ๆ ฮาฮา ข้าขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว….” ตอนที่ชายหนุ่มหัวเราะ หญิงสาวที่หยิ่งทะนงก็หัวเราะตามไปด้วย นางมองเจี้ยนเฉินราวกับมองคนโง่
แม้แต่สาวงามก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาเล็กน้อยและมองไปที่เจี้ยนเฉิน
แต่ตอนที่ชายหนุ่มเห็นรอยยิ้มของนาง สีหน้าของเขาก็หม่นลงทันที สายตาเขาแสดงความเย็นชาออกมาพร้อมกับก่นด่าในใจ “บัดซบ นี่คือรอยยิ้มของรั่วรั่ว นางยิ้มจริง ๆ ข้าไล่ติดตามนางมาหลายปีแต่นางก็ไม่เคยยิ้มให้ข้ามาก่อน แต่แค่ไอ้บ้านนอกนี่พูดเพียงประโยคเดียวก็ทำให้นางยิ้มได้ บัดซบ ! ” ตอนนั้นสายตาของชายหนุ่มได้มองมาที่เจี้ยนเฉินด้วยความไม่พอใจ ไฟอิจฉาได้ลุกไหม้ขึ้นมาในตาเขา
“บัดซบ ! ไม่ใช่แค่ไอ้บ้านนอกนี่ทำให้รั่วรั่วยิ้มได้ เขากลับดูรูปงามอีกด้วย บัดซบ ! ” ชายหนุ่มเริ่มโกรธขึ้นมา
เจี้ยนเฉินคิ้วขมวด เขามองข้ามชายห
