์สิทธิ์ฉิงหยาง” ชายวัยกลางคนถือขวานพูดด้วยท่าทีหยิ่งทะนง ในเวลาเดียวกันเขาก็เอาป้ายออกมายืนยันตัวตน
สายตาของชายแก่แสดงความกลัวออกมาทันทีเมื่อเห็นตราผู้อาวุโสครอบครัวโม่ เขาฮึดฮัดออกมาอย่างเย็นชาและไปยืนอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนหนึ่งเพื่อปกป้องนาง ชัดแล้วว่าเขากลัวกับการคุกคามครอบครัวโม่
“ท่านปู่ทวด ผู้หญิงคนนั้นไร้ยางอาย….” ผู้หญิงที่ยืนด้านหลังชายแก่พูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ
“พอแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก ครอบครัวโม่คือตระกูลที่มีขั้นเหนือเทพ พวกเขาไม่ใช่ตระกูลที่เราจะหาเรื่องได้ ! ” ชายแก่พูดกับหญิงสาวด้วยวิธีลับ เสียงของเขาแสดงถึงความอับจนหนทาง
พวกที่คิดจะบ่นต่างก็ใจเย็นลงหลังจากที่ชายวัยกลางคนได้เผยฐานะของตัวเองออกมา สายตาของพวกเขาก็แสดงความกลัวออกมาเช่นกัน
ชัดแล้วว่าพวกเขาไม่กล้าหาเรื่องครอบครัวโม่จากอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์ฉิงหยาง
เจี้ยนเฉินถอนหายใจออกมาเมื่อเห็นแบบนั้น เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ และชี้นิ้วไปที่โถงศักดิ์สิทธิ์โปร่งใสนั่น
ปราณกระบี่เล็ก ๆ พุ่งออกไปทำลายโถงศักดิ์สิทธิ์ออกเป็นชิ้น ๆ คลื่นพลังอันแข็งแกร่งนั้นแยกผู้หญิงกับชายหนุ่มด้านในออกจากกัน
ผู้หญิงคนนั้นหงุดหงิดเมื่อมีคนเข้ามาขวางทางกับสิ่งที่นางกำลังสนุกอยู่ นางได้ตะโกนออกมาทันที – “ ใครกัน ? ใครเป็นคนทำ ? อยากตายหรือไง ? ”
“ให้เกียรติกับผู้คนรอบ ๆ บ้าง อย่าทำเรื่องเช่นนี้เลย” เจี้ยนเฉิน พูดขึ้นมาด้วยท่าทีเฉยเมยตอนที่ไป
