ะไร! ปู่ทวดเสินและปู่ทวดตี้ตายแล้ว…” สีหน้าของวายเนอร์หยานเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันและรอยยิ้มของเขาก็หายไป มันเปลี่ยนเป็นความเศร้าโศก
หลังจากนั้นวายเนอร์คงและวายเนอร์ซวงกวนอธิบายทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมารวมถึงการเปิดสุสานของราชาเทพต้วนมู่และการต่อสู้กับเจี้ยนเฉินด้านนอก พวกเขาไม่ได้ปิดบังอะไรไว้เลย
“เสี่ยวหยาน ปู่ทวดเสินและปู่ทวดตี้ เสียชีวิตในที่พักอาศัยของ ราชาเทพต้วนมู่ พวกเขาเสียชีวิตไปจากค่ายกลสังหารโดยราชาเทพต้วนมู่อย่างไรก็ตาม เราพบว่าเราโชคดีมากในตอนนี้ โชคดีที่เจ้าไม่ได้อยู่ในแคว้นตงอันเมื่อที่อยู่อาศัยเปิดออก มิฉะนั้นเจ้าอาจจะจบสิ้นด้วยเช่นกัน“
“ขั้นเทพจำนวนมากเสียชีวิตในสุสานของราชาเทพต้วนมู่ นับประสากับขั้นเทพ แม้แต่ขั้นเหนือเทพบางคนก็ตาย มีขั้นเหนือเทพช่วงปลายในหมู่พวกเขา เฮ้อ …”
วายเนอร์คงและวายเนอร์ซวงกวนพูดช้า ๆ เมื่อพวกเขาพูดถึงสุสานของราชาเทพต้วนมู่ ตอนนี้พวกเขาไม่กระตือรือร้นอีกต่อไป มีเพียงความเฉยเมยและความเศร้าโศกเท่านั้น
“ทำไมปู่ทวดเสินและปู่ทวดตี้ถึงเสียชีวิตเช่นนั้น ? ท่านไม่ได้เห็นข้ารวมแคว้นตงอันทั้งหมดมาอยู่ที่ใต้ฝ่าเท้าข้า ท่านไม่เห็นแม้แต่วันที่ตระกูลวายเนอร์ของเราจะกลายเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้นตงอัน” วายเนอร์หยานพึมพำกับตัวเอง เขาเสียใจอย่างมาก
สายตาของวายเนอร์คงและวายเนอร์ซวงกวนหรี่แคบลงทันทีเมื่อพวกเขาได้ยินคำพูดของวายเนอร์หยาน
