ขาหนีไปแล้วจริง ๆ…” เจี้ยนเฉินเหลียวมองไปในทิศทางที่ปรมาจารย์เฉินหลงหายตัวไป จิตสังหารของเขาไม่ได้ลดลงแต่ยิ่งเพิ่มขึ้นกว่าเดิม
ปรมาจารย์เฉินหลงบังคับให้เขาใช้กระบี่คู่ แม้ว่าเขาจะเอากระบี่เก็บเข้าไปทันทีเมื่อค่ายกลถูกทำลาย เขาก็ไม่รู้ว่าปรมาจารย์เฉินหลงมองเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นภายในค่ายกลหรือไม่
“มันไม่เป็นไร ถ้าเขาไม่เห็นมัน แต่ถ้าเขาเห็น ข้าก็ไม่สามารถปล่อยปรมาจารย์เฉินหลงเอาไว้ได้ ข้าต้องฆ่าเขาไม่ว่าเขาจะหนีไปที่ไหน” เจี้ยนเฉินคิด
ในความเป็นจริง ความสัมพันธ์ของเขากับปรมาจารย์เฉินหลงย่ำแย่อย่างมาก ถึงแม้ว่าปรมาจารย์เฉินหลงจะไม่เห็นกระบี่คู่ แต่เจี้ยนเฉินก็ไม่ได้วางแผนที่จะไว้ชีวิตเขา
เจี้ยนเฉินหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ สลายตัวตนของเขาให้ดูเป็นปกติอีกครั้ง เขาจ้องมองไปที่ระยะไกลที่เมืองหลักว่าค่ายกลยังคงล้อมรอบและไม่ได้เดินเข้าไปในทันที กลับกันเขากลับบินห่างออกไป
ไม่นานเจียนเฉินก็พบสถานที่ซ่อนอยู่ในภูเขาและเริ่มรักษาตัวเอง เขาวางแผนที่จะฟื้นฟูความแข็งแกร่งของเขา
โดยธรรมชาติบาดแผลจากการต่อสู้จะหายเป็นปกติอย่างรวดเร็วด้วยการฟื้นฟูของร่างบรรพกาล อย่างไรก็ตามพลังวิญญาณของเขาที่เสียไปไม่ได้ฟื้นตัวเร็วเท่ากับร่างกายของเขา ตอนนี้เขาได้ใช้ยาฟื้นฟูวิญญาณทั้งหมด ดังนั้นพลังแห่งวิญญาณของเขาจะฟื้นตัวช้ามาก
“นายท่าน กระบี่คู่นั้นเสียหายหนักมาก ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป ท่านจำเป็นต้องค้นหาวัสดุระ
