ย่างไรก็ตาม ในขณะนี้กระดูกของเขาพังทลาย เขาไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย
“ เฉินหลง เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ? ” วิญญาณที่ติดอยู่นั้นโบกหางของมันเมื่อมันมาถึงต่อหน้าปรมาจารย์เฉินหลงอย่างช้า ๆ มันถอนหายใจเบา ๆ เมื่อมองไปที่ปรมาจารย์เฉินหลง จากนั้นก็พูดอย่างจริงจัง “ เฉินหลง ข้าคิดว่าเจ้าจะตายด้วยน้ำมือของเด็กคนนั้นในเวลาร้อยปี แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นวันนี้แทน เจ้าไม่สามารถฆ่าเด็กคนนั้นได้ เว้นแต่ว่าเจ้าจะร่ายค่ายกลรูปแบบที่สองได้สำเร็จ”
“หยุดพล่าม หยิบยารักษาของข้า ข้าจำเป็นต้องรักษาแขนของข้าทันทีและทำค่ายกลรูปแบบที่สองให้เสร็จ” ปรมาจารย์เฉินหลงกล่าวอย่างอ่อนแรง
“เอาล่ะ แม้ว่าข้าจะรู้ว่ามันยากมากที่เจ้าจะฆ่าเด็กนั่นในวันนี้ แต่ข้าก็ยังหวังว่าเจ้าจะฆ่าเขาได้ ข้าไม่ชอบปราณกระบี่ทั้งสองเส้นของเขาเลย” วิญญาณที่ติดอยู่กล่าว หลังจากนั้นก็ขยายแขนลวงตาเพื่อหยิบยาออกจากแหวนมิติของปรมาจารย์เฉินหลงและนำยาเม็ดไปป้อนให้เขาโดยตรง
