บค่ายกลที่หายไป ก่อนที่จะมาอยู่ในมือของเขา
“เฉินหลง ข้าไม่ได้บอกเจ้า เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าเด็กนี่บ่มเพาะมาได้ราวร้อยปี ? “กระแสจิตที่อยู่ในธงอาคมสื่อออกมา
“ทะยานเป็นขั้นเหนือเทพภายในหนึ่งร้อยปี ? เจ้าคิดว่าข้าเชื่อคนง่ายด้วยคำพูดหลอกเด็กงั้นหรือ ? ” ปรมาจารย์เฉินหลงเย้ยหยัน เขาจ้องมองวิญญาณราวกับว่ามันเป็นตัวงี่เง่า และเพียงโบกมือธงอาคมก็หายเข้าไปในแหวนมิติ
…
เจี้ยนเฉินและนางฟ้าเฮายู่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ในภูเขาที่ทอดยาวออกไปหลายล้านกิโลเมตร พวกเขากินยารักษาและตอนนี้กำลังรักษาบาดแผล
แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะยืนหยัดต้านการโจมตีของขั้นเหนือเทพหลายคน แต่เขาก็ใช้เวลาเพียง 1 ชั่วยามในการฟื้นฟูกลับคืนมาอยู่ในสภาพเดิมด้วยพลังของร่างบรรพกาล
เจี้ยนเฉินลืมตาหลังจากที่ฟื้นฟูเสร็จ เขาเห็นนางฟ้าเฮายู่นั่งอยู่ใกล้ ๆ และรู้ว่ามันเป็นเรื่องยากสำหรับนางที่จะฟื้นฟูให้คืนสภาพในเวลาสองสามวัน ทำให้เขาต้องนั่งอยู่ใกล้ ๆ และเอาโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่มออกมาจากแหวนมิติของเขา ก่อนที่จะเข้าไปข้างใน
“พี่ใหญ่ ในที่สุดท่านก็มาหาเรา เราไม่ได้เห็นท่านมานาน ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”
เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นเมื่อเจี้ยนเฉินเข้าไปในโถงศักดิ์สิทธิ์จันทร์แจ่ม เสี่ยวหลิงในชุดขาวเดินมาเกาะแขนเจี้ยนเฉินอย่างตื่นเต้น
เจี้ยนเฉินเหลือบไปมองและพบว่าทุกคนไม่ได้บ่มเพาะแล้ว พวกเขานั่งอยู่ในโถงขณะที่พวกเขาพูดคุยกับตระกูลโม่และตระกูลอันโ
