่าปิงเหลาจะรู้ทันทีที่ข้ามาถึงที่นี่ เขายังส่งคนรับใช้มานำทางข้า นั่นหมายความว่าเขายังไม่ลืมอดีต….”
พร้อมกับถอนหายใจ บรรพชนตระกูลหยานหยุนก็ตามเด็กคนนั้นไปถึงภูเขาน้ำแข็งบนเนินเขา เมื่อเขามาถึงดวงตาของเขาก็หรี่ลง เขาจ้องมองไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ที่อยู่ห่างจากเขาไปด้านหน้าหนึ่งร้อยเมตร มีปิงเหลายืนอยู่พร้อมกับไม้เท้าหัวมังกรที่ทำมาจากน้ำแข็ง
บรรพชนจากตระกูลหยานหยุนเริ่มมีสีหน้าที่ผสมปนเปกัน เขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงวันเวลาที่เขาใช้ในการร่อนเร่กับปิงเหลา
หลายปีก่อน ทั้งสองเป็นสหายที่ดีต่อกัน พวกเขาท่องเที่ยวไปทั่วโลก เมื่อพวกเขายังเป็นแค่ขั้นเทพในอดีต แต่ปิงเหลากลายเป็นขั้นเหนือเทพไปแล้วในตอนนี้ ขณะที่เขายังคงเป็นแค่ชั้นเทพ
ความแตกต่างกันด้านความแข็งแกร่งดูเหมือนจะแยกพวกเขาทั้งสองออกจากกันโดยไม่รู้ตัว
“หยานหยุนตง มันเป็นเวลาหลายพันปีแล้วที่เราได้พบกัน” ปิงเหลาค่อย ๆ ยืนขึ้นและถอนหายใจ เวลานั้นเร็วราวกับลูกศรจริง ๆ เขารู้สึกไม่คุ้นเคยเล็กน้อยเมื่อพวกเขาเห็นหนานหยุนตงในวันนี้
“ใช่ มันก็ผ่านมาหลายหมื่นปีแล้ว เวลาผ่านไปเร็วจริง ๆ ” นัยต์ตาของหนานหยุนตงมองไปยังร่างของชายชรา สหายของเขา เขารู้สึกว่าอะไร ๆ ก็เปลี่ยนไป
ถ้ามันไม่ใช่เพราะความสำคัญที่เป็นเรื่องบังคับอย่างไม่มีทางเลือก เขาก็ไม่ต้องการรบกวนสหายสนิทของเขา ซึ่งตอนนี้ไม่มีความคุ้นเคยเลย
ปิงเหลาเดินเข้าหาหนานหยุนตง เพียงโบกมือโต๊ะและเก้าอ
