ชั่วคราวในระดับเล็ก ๆ โดยไม่สนใจกฏของโลก อย่างไรก็ตามราคาของการกินมันนั้นก็มากเช่นกัน ไม่มีใครเต็มใจที่จะกินเว้นแต่ว่ามันจะอยู่ในสถานการณ์เป็นตาย
เฉินเจี้ยนกินยาเมฆเพลิงโดยไม่ลังเล ประสิทธิภาพของเม็ดยาที่ทรงพลังเปล่งประกายออกจากกายของเฉินเจี้ยนทันทีที่เม็ดยาลงไปถึงกระเพาะและการบ่มเพาะของเขาก็เพิ่มสูงอย่างรวดเร็วเช่นกัน มันพุ่งจากขั้นเทพช่วงต้นไปถึงขั้นเทพช่วงกลาง
ยาเมฆเพลิงปรากฏอยู่ในมือของเจี้ยนเฉินเช่นกัน เขาคิดว่า “ข้าหวังว่าการกินยาเมฆเพลิงจะไม่มีผลกับร่างบรรพกาล” เจี้ยนเฉินกินยาเมฆเพลิงโดยไม่ลังเลเช่นกัน ในช่วงเวลานี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าพลังบรรพกาลของเขาปั่นป่วน แม้ว่าพลังบรรพกาลของเขามาถึงขั้นสิบแล้ว แต่เจี้ยนเฉินก็รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามันโคจรอย่างรุนแรงยิ่งกว่าแต่ก่อน มันรู้สึกเหมือนว่ามันได้คลั่งมากขึ้นและมันก็ทรงพลังมากกว่าแต่ก่อน
ยาเมฆเพลิงเป็นของดี แต่ราคาที่กินลงไปนั้นหนักเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่ให้ยากับกู่หานเซี่ย, ปิงเหลาหรือเฟิงปูเล่อ แม้ว่าเขาจะให้มันกับพวกเขา แต่พวกเขาก็จะไม่กินมันในตอนนี้
“โอ้ ไม่ วิญญาณกำลังขโมยสมบัติของราชาเทพต้วนมู่ หยุดนาง ! เราไม่อาจปล่อยให้นางทำสำเร็จ ! ” เช่นเดียวกับเฉินเจี้ยนและเจี้ยนเฉินที่ใช้ยาเมฆเพลิง ขั้นเหนือเทพต่างก็ตอบสนองทันที ความเป็นอริหลั่งไหลออกมาจากดวงตาของพวกเขา ขณะที่พวกเขาพุ่งเข้าหานางฟ้าเฮายู่อย่างไม่ลังเล คนสองคนโบกมือแ
