าจะแข็งแกร่งถึงระดับนั้น นี่คือเหตุผลที่เราไม่อยากพาเจ้าไปกับเรา” ผู้นำปลอบใจนางด้วยความลังเล เขาเองก็ฝืนใจเช่นกัน เขาไม่รู้ว่าเขาจะยังสามารถได้พบหน้าลูกสาวอันเป็นที่รักของเขาอีกหรือไม่หลังจากพวกเขาแยกจากกันในวันนี้
แม้ว่าเขาจะเคยเข้าไปในสุสานของราชาเทพต้วนมู่สองสามครั้ง แต่เขาก็ยังรู้สึกหวาดกลัวต่อความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นข้างใน ถึงแม้ว่าโม่หยานจะต้องเสี่ยงต่อการถูกตระกูลอื่นจับตัวไปถ้าอยู่ข้างนอกนี่ แต่ก็ยังปลอดภัยกว่าการเข้าสู่สุสานของราชาเทพต้วนมู่
“เมื่อพวกท่านจากไป ข้าจะต้องอยู่คนเดียว แล้วข้าจะทำยังไง…” โม่หยานสะอื้นอย่างเจ็บปวดราวกับว่านางกลายเป็นเด็กกำพร้าที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง เนางรู้สึกหมดหนทางและไร้ที่พึ่ง
“โม่หยานไม่ต้องตกใจ หากพ่อของเจ้าจะไม่พาเจ้าเข้าไป ข้าจะพาเจ้าไปเอง” ในเวลานี้เสียงอันอบอุ่นดังขึ้น เจี้ยนเฉินเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
