ะกูลอันโดจากการรวมหยกของสุสานราชาเทพเข้าด้วยกัน” ซานยี่ พูดขึ้น
“อะไรนะ ? ลู่เทียนและตระกูลอันโดร่วมมือกันจัดการกับตระกูลโม่งั้นรึ ? ซานยี่ ทำไมเจ้าไม่บอกเรื่องสำคัญแบบนี้กับข้าให้เร็วกว่านี้ ? ” ชายวัยกลางคนหงุดหงิดขึ้นมา เขาไม่ได้ดูสงบดังเช่นแต่ก่อน
“ตระกูลลู่และตระกูลอันโดระวังอย่างมากกับการจัดการตระกูลโม่ คนที่เราส่งไปในตระกูลของพวกนั้นไม่ได้มีโอกาสส่งต่อข้อมูลนี้มา ข้ารู้เรื่องนี้เมื่อไม่นานมานี้เช่นกัน” ซานยี่พูดขึ้น
“บัดซบ ! ” ชายวัยกลางคนเดินไปมาในห้อง สีหน้าเขาหม่นลงและได้บ่นออกมา “ข้ารู้เรื่องหยกนี่นานแล้ว ด้วยความแข็งแกร่งที่เรามีแล้ว การเอาหยกทั้งสามชิ้นจากสามตระกูลนั้นไม่ใช่เรื่องยาก ข้าแค่ไม่ต้องการดึงความสนใจจากพวกตระกูลอื่นในแคว้นตงอัน ดังนั้นข้าจึงไม่ได้เด็ดขาดพอในการจัดการกับสามตระกูลอย่างเปิดเผย ข้าพยายามหาทางเอาหยกทั้งสามมาโดยไม่ให้ใครสงสัย ข้าไม่คิดว่าข่าวเรื่องหยกนี้จะรั่วไหลออกมาและลามไปอย่างกับไฟป่าซึ่งพูดถึงกันไปทั่วทั้งเมือง มันทำให้ข้าแทบบ้าตาย” ชายวัยกลางคนโกรธมากขึ้นเรื่อย ๆ เขาเอามือฟาดลงไปที่โต๊ะตรงหน้าจนทำให้โต๊ะนั้นกลายเป็นผง
เขารู้สึกเสียดาย
หากเขาไม่กังวลมากนักว่าตระกูลอื่นจะรู้เรื่องหยกของราชาเทพตวนมู่ งั้นหยกทั้งสามชิ้นนี้คงตกอยู่ในมือของเขาไปนานแล้ว
“หัวหน้าตระกูล บรรพชนอยากจะพบท่าน” ตอนนั้นเองก็มีเสียงสาวใช้ดังขึ้นมา
ชายวัยกลางคนรีบกดความโกร
