มกับเปลวไฟที่ย้อมท้องฟ้าจนเป็นสีแดง ความร้อนอันน่ากลัวแผ่ไปโดยรอบเผาพื้นดินโดยรอบ ม่านพลังรอบตระกูลโม่ที่อยู่ไกลออกไปก็ยังสั่นไหวอย่างรุนแรง
“ลู่เทียน ใช้ทักษะต่อสู้…”
“เฉินเจี้ยนนั้นแข็งแกร่งจริง ๆ ! เขากลับบังคับให้ลู่เทียนใช้ทักษะต่อสู้ออกมาได้…”
“ทรงพลังจริง ๆ นี่อย่างน้อยก็เท่ากับทักษะต่อสู้ระดับสัจจะขั้น 4 … ”
ผู้อาวุโสตระกูลโม่ได้ตะโกนออกมา ผู้นำตระกูลมองไปที่เฉินเจี้ยนอย่างกังวล เขากังวลขึ้นมาจนกลัว
เลือดได้พุ่งออกมาจากปากของเฉินเจี้ยน เขากระเด็นออกมาราวกับลูกบอล เสื้อผ้าของเขาเองก็ได้กลายเป็นเถ้าเช่นกัน
“เฉินเจี้ยน เจ้ามีสิทธิที่จะสู้กับข้าแต่มันก็แค่สิทธิ หากข้าใช้พลังทั้งหมดที่มี การฆ่าเจ้ามันก็เป็นเรื่องง่าย” ลูกไฟทั้งสี่ได้อยู่เหนือหัวของลู่เทียน แต่ละลูกนั้นแผ่พลังมากมายออกมา
“แต่เจ้าควรตายโดยไม่ต้องรู้สึกเสียใจที่เจ้าบังคับให้ข้าใช้ทักษะการต่อสู้ออกมาได้” ลู่เทียนพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา เขาชี้นิ้วไปที่เฉินเจี้ยนที่อยู่ไกลออกไปและลูกไฟสองลูกบนหัวเขาก็ได้พุ่งออกไปทันที
เฉินเจี้ยนกลัวขึ้นมา เขาเผชิญหน้ากับลูกไฟ 2 ลูก มันคือทักษะต่อสู้ที่ขั้นเทพได้ใช้ออกมา ดังนั้นเขาคงต้องตายหากเขาประมาท
จู่ ๆ กระบี่เมฆหมอกก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เขาได้ตะโกนออกมา “กระบี่สั่นสะเทือนและดวงดาวแตกสลาย ! ”
จากนั้นกระบี่ก็แผ่พลังออกมาหลายส่วนซึ่งได้ซ้อนทับกันและยืดตัวออกไปยังลูกไฟที่เข้ามา ไ
