่มีคนงานเหมืองหรือทหารยามแม้แต่คนเดียวที่หายไป
เจี้ยนเฉินมองดูคนงานเหมืองที่มีความหวัง หลังจากลังเลสักครู่เขาก็พูดว่า ” ถ้าเจ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ก็รีบลุกขึ้นและจากไป ตระกูลลู่จะมาในไม่ช้า ดังนั้นการรับใช้พวกเขาต่อไปจึงไร้จุดหมาย” จากนั้นเจี้ยนเฉินก็ขี่กระบี่หิมะของเขาแล้วพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าในขณะที่หิ้วเย่ซิงด้วยมือข้างเดียว
เจี้ยนเฉินคุยกับคนงานเหมือง สิ่งที่เขาพูดเพิ่มเข้ามาในตอนท้ายนั้นถูกบอกต่อไปยังทหารยาม ไม่ใช่ทหารยามทั้งหมดที่เป็นคนของตระกูลลู่ พวกเขาส่วนใหญ่ได้รับการสรรหาจากตระกูลลู่หรือเข้าร่วมตระกูลลู่ด้วยความสมัครใจในการค้นหาองค์กรเพื่อพึ่งพา
ตามที่คาดไว้สิ่งที่เจี้ยนเฉินพูดต่อท้ายทำให้สีหน้าของทหารยามหลายคนเปลี่ยนไป พวกเขาแปลกใจและสงสัย หากตระกูลลู่ล่มสลายจริง ๆ พวกเขาก็ไม่ต้องการตายด้วย จะรับใช้ตระกูลลู่ต่อไปหรือไม่?
ในขณะเดียวกันราวกับว่าพวกเขาได้รับการไว้ชีวิตแล้ว คนงานเหมืองทั้งหมดก็จากไปด้วยความตื่นเต้นและรีบออกไปให้เร็วที่สุด
