และซีหยูบนยานต่างก็โค้งคำนับต่อชายคนนั้น
“ท่านพ่อ ข้าคิดถึงท่านมาก” โม่หยานโผตัวเองเข้าหาชายวัยกลางคนและกอดเขาแน่น
ชายวัยกลางคนหัวเราะเสียงดัง เขายังคงมีความรัก เขากอดโม่หยานด้วยมือเพียงข้างเดียว เขามองไปที่ซีหยูและถามเบา ๆ ว่า “หยูเอ๋อ ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาหยานเอ๋อเป็นอย่างไร ? ”
หูของโม่หยานตั้งขึ้นและนางพลันหันหน้าทันที นางมองไปที่ซีหยูอย่างน่าสงสารพร้อมจ้องมองอย่างวิงวอน
ซีหยูกุมขมับของนางอย่างเจ็บปวดเมื่อนางเห็นว่าโม่หยานทำหน้าอย่างไร นางจ้องมองอย่างโหดร้ายก่อนพูดว่า “ท่านพ่อ แม้ว่าผลลัพธ์จากการฝึกของโม่หยานในครั้งนี้จะไม่ดี แต่นางก็ยังพัฒนาขึ้นมาก เป็นเพียงว่าโม่หยานนั้นใจดีเกินไป นางยังช่วยคนที่ไม่รู้จัก 2 คนในการเดินทางครั้งนี้ด้วย”
โม่หยานเงยศีรษะของนางไปหาชายวัยกลางคนทันทีที่นางได้ยินเรื่องนั้น นางพูดอย่างน่าสงสารว่า “ท่านพ่อ ทั้งสองคนนั้นช่างน่าสมเพชมาก พวกเขานอนราบกับพื้น ตัวชุ่มด้วยเลือด ถ้าข้าไม่ช่วยพวกเขา พวกเขาจะถูกสัตว์อสูรกินเข้าไป ข้าจะปล่อยพวกเขาให้ตายได้อย่างไร ? ”
ชายวัยกลางคนลูบหัวของโม่หยานด้วยความรักและยิ้ม “ในเมื่อหยานเอ๋อได้ช่วยพวกเขาไว้ ให้พวกเขาพักอยู่ในตระกูลก่อน แต่หยานเอ๋อ เจ้าต้องจำไว้เสมอว่าอย่าช่วยใครก็ตามที่ทำลายเส้นทางของเจ้า เจ้าเข้าใจไหม?
ข้าเข้าใจ ข้ารู้ว่าท่านพ่อเป็นคนที่ดีที่สุด” โมหยานพลันยิ้มอย่างมีความสุขทันที
ดังนั้น เจี้ยนเฉินและเฉิน
