ดคือรอยประทับสีทองรูปขวานที่หว่างคิ้วของเขา
เถี่ยต้า เจ้ามาได้เวลาพอดี ทำไมเจ้าไม่กลับไปที่เกาะสามเซียนกับข้าเพื่อกินปลาล่ะ มันก็นานหลายปีแล้วตั้งแต่ที่เจ้าได้กิน มันจะต้องน่าคิดถึงมาก เจี้ยนเฉินพูดกับชายกำยำที่ปรากฏตัวกระทัน
เถี่ยต้ามองไปที่ทั้งสองที่กำลังตกปลาและเขาก็รู้สึกสับสน มีความรู้สึกเฝื่อน ๆ หลังจากที่พวกเขาแยกเดินทาง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็นั่งลงข้าง ๆ เจี้ยนเฉินและมองไปที่ทะเลก่อนที่จะพูดว่า เจี้ยนเฉิน ข้ามาเพื่อบอกลาเจ้า ข้าจะไปแล้ว
เจี้ยนเฉินจับเบ็ดของเขาแน่นทันทีเมื่อได้ยิน เขาตอบหลังจากที่เงียบไปครู่หนึ่ง เจ้าจะไปแล้วจริง ๆ หรือ ? เมื่อเจ้าจากไป มันไม่ง่ายเลยที่เจ้าจะกลับมา ใครจะรู้ว่ามันต้องรอไปอีกนานแค่ไหน
ผู้อาวุโสเอเดรียนน่าได้เตรียมการทั้งหมดเรียบร้อยแล้ว นางแนะนำให้ข้าไปยังโลกที่สูงกว่า ข้าคิดดีแล้ว ข้าจะจากไปในเร็ว ๆ นี้ เพราะข้าไม่ต้องการอยู่ที่นี่เช่นกัน ไม่มีทางที่จะพักที่นี่อีกแล้ว เถี่ยต้าพูดอย่างเศร้าสร้อย
เจี้ยนเฉินชำเลืองมองไปที่เถี่ยต้าอย่างลึกซึ้งก่อนที่จะถอนหายใจ เขารู้เหตุผลส่วนหนึ่งของเถี่ยต้า เดิมทีเถี่ยต้าเคยหมั้นกับหญิงสาวในหมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เขาเติบโตมาในทวีปเทียนหยวน อย่างไรก็ตามหญิงสาวคนนั้นแต่งกันกับชายอีกคนหนึ่งในหมู่บ้านเมื่อหลายปีก่อนและตอนนี้นางก็ได้เป็นย่าไปแล้ว จิตใจของเถี่ยต้าปวดร้าวเพราะเรื่องนี้อยู่เสมอ
เถี่ยต้าได้ซ่อนสิ่งนี้ไ
