งมากกว่านี้ ด้วยขอบเขตการบ่มเพาะที่เพิ่มขึ้น มันจะให้ผลแตกต่างกันหรือไม่ ? เจี้ยนเฉินครุ่นคิดขณะที่เขาจ้องไปที่ปราณกระบี่บนหอคอย หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็นำหอคอยอนัตตากลับมา เพียงแค่การเคลื่อนไหวเดียวเขาก็หายไปทันทีโดยเหลือหลุมที่ใหญ่ไว้ที่เกิดจากหอคอยอนัตตาสร้างไว้
เจี้ยนเฉินได้ใช้เวลาไม่กี่ปีมานี้อย่างสงบและเรียบง่าย เขาใช้เวลาอยู่ข้าง ๆ พ่อแม่ของเขาหรือชี้แนะการฝึกฝนให้กับซ่างกวนเอ๋อเจี้ยน นอกจากนี้เขายังเล่าถึงประสบการณ์ทั้งหมดที่เขารวบรวมมาหลายปีให้ซ่างกวนเอ๋อเจี้ยนฟัง บางครั้งเขาจะไปที่เกาะสามเซียนสักพักและอยู่กับซ่างกวนมู่เอ๋อ เขาไปที่หุบเขายั่งยืนเป็นครั้งคราว ไปหาลุงเซียวที่อยู่กลางทุ่งนาที่มักจะสวมใส่เสื้อผ้าทำสวนเก่า ๆ หยาบ ๆ และไม่ใส่รองเท้าเหมือนกับคนปกติ เขาจะไปเยี่ยมชมสถานที่ต่าง ๆ เพื่อหาคนรู้จักและบรรดาสหาย
ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่สบาย ๆ และน่าพอใจที่สุดของเจี้ยนเฉิน เขาไม่จำเป็นต้องทำเหมือนเดิมอีกด้วยการมุ่งมั่นในการบ่มเพาะและคอยระวังตัวจากศัตรูตลอดเวลารวมถึงแรงกดดันที่มากมาย
ในอดีต เจี้ยนเฉินไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงชีวิตที่เรียบง่ายและสงบ ท้ายที่สุดเขาก็สามารถใช้เวลาได้อย่างวันนี้ได้อย่างที่เขาต้องการหลังจากที่ประสบปัญหามากมาย เจี้ยนเฉินจึงให้ความสำคัญกับมันอย่างยิ่ง เขาให้ความสำคัญทุกวัน, ทุกนาทีและทุกวินาที เขามักจะยิ้มอย่างแจ่มใสซึ่งเผยให้เห็นถึงความผ่อนคลายซ
