ไม่เพียงดูดแก่นของจิตมารเท่านั้นแต่ยังมีพลังมารมากมายในรอยแตกเช่นกัน
ไม่ใช่ว่าหอคอยอนัตตาไม่ทรงพลังเพียงพอ แต่เจี้ยนเฉินไม่แข็งแกร่งพอ ท้ายที่สุดพลังที่ซ่อนอยู่ในรอยร้าวนั้นก็เกินกำลังของเขา
“ข้าดูดซับพลังจากหินก้อนนั้น ยกเว้นว่าข้าไม่สามารถหลอมรวมพลังของหินได้อย่างสมบูรณ์ ข้าไม่สามารถควบคุมพลังทั้งสองพร้อมกันได้ด้วยความแข็งแกร่งของการตระหนักรู้ของข้า ข้าจึงทิ้งการควบคุมของหนึ่งในพลังไว้ในชิ้นส่วนของวิญญาณของข้ามานานมาแล้ว ข้าซ่อนมันไว้ในโลกที่ข้าแกะสลักด้วยตัวเอง สิ่งที่เจ้าทำคือทำให้ข้าเสียหนึ่งในพลังที่ข้าดูดซับมาจากหิน ข้าวางแผนที่จะกลืนกินพวกเจ้าทั้งหมดเพื่อให้การตระหนักรู้ของข้ามีพลังมากขึ้น แล้วรวมพลังทั้งสองเข้าด้วยกันหลังจากนั้น แต่ข้าไม่เคยคิดเลยว่าพวกเจ้าทุกคนจะจัดการได้ยากกว่าที่ข้าคิดเอาไว้ พวกเจ้าบังคับให้ข้าใช้พลังที่สอง” เสียงทางจิตถูกปลดปล่อยออกมาจากแก่นของจิตมาร มันขุ่นเคืองอย่างมาก
