ถูกอาหารทำให้กลัว ร่างกายของมันสลายตัวทันทีและกลายเป็นทะเลเลือดที่ปกปิดดวงอาทิตย์ มันพันรอบเจี้ยนเฉินเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ เวลานี้จิตมารก็ใช้พลังทั้งหมดของมัน มันต้องการกลืนกินเจี้ยนเฉินและยังต้องการกลืนกินเกราะไหมบรรพกาลซึ่งมันรู้สึกว่าถูกคุกคาม
เจี้ยนเฉินเข้าสู่โลกแห่งเลือด เขาถือเกราะไหมบรรพกาลขณะที่กระแสไฟฟ้าแผดเสียงรอบตัวเขา เขาพุ่งไปทั่วโลกที่เต็มไปด้วยเลือดราวกับสายฟ้าฟาด ข้ามผ่านหลายร้อยกิโลเมตรในเวลาเดียว เขาเคลื่อนไหวเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่ว่าเขาจะเคลื่อนไหวไปที่ไหน ของเหลวที่อยู่รอบ ๆ ก็หายไป ระเหยออกไปและทิ้งอุโมงค์ยาวไว้ข้างหลัง แน่นอนว่าการหายตัวไปของของเหลวไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเขา มันเป็นเพราะเกราะไหมบรรพกาล ซึ่งดูดซับของเหลวทั้งหมด
มันเป็นของเหลวที่ดูเหมือนเลือดที่ไม่มีที่สิ้นสุด เจี้ยนเฉินทะยานผ่านของเหลวด้วยความเร็วของสายฟ้าอย่างรวดเร็วจนเขาสามารถเคลื่อนที่ได้หลายร้อยกิโลเมตรในเวลาเดียว แต่เขาก็ยังไม่หลุดพ้นจากของเหลวแม้ว่าเขาจะทำการปล่อยอสนีบาตออกไปแล้วก็ตาม
นี่คืออะไร ? มันกำลังกลืนกินพลังของข้า” ความคิดพุ่งพล่านจากจิตมารดังขึ้นในหัวของเจี้ยนเฉินในขณะนี้ มันโกรธมาก
“ข้าเป็นเจ้าแห่งการกลืนกิน ไม่มีสิ่งใดในจักรวาลที่ข้าไม่สามารถกลืนกินได้ ทุกอย่างเป็นอาหารของข้า แต่เจ้ายังกินพลังของข้า มาดูกันว่าใครจะกินใครในที่สุด” จิตมารคำราม ทะเลเลือดที่มันก่อตัวนั้นเริ่มสั่นเพร
